Ислом уммати учун қурбон ҳайити табриги
Ислом фидокорлик дини! Ислом қурбонлик дини!
Лаббайка Аллоҳумма, лаббайк!
Ўзининг заиф бандаларини азиз қилувчи, уларга ёрдам берувчи, жаббор ва мутакаббир бандаларини хор қилиб мағлуб қилувчи бўлмиш барча оламлар парвардигори Аллоҳга ҳамду санолар бўлсин.
Ва пайғамбарларнинг энг шарафлиси ва охиргиси бўлмиш Муҳаммадга, у кишининг аҳли оиласига, асҳобларига ва у зотнинг ҳидоят йўли ва суннатларини мустаҳкам ушлагувчи барча мўъминларга салом ва саловотлар бўлсин. Амин.
الله أكبر ، الله أكبر ، لا إله إلا الله، والله أكبر، الله أكبر، ولله الحمد
Азиз мўъмин ака-укалар, мўъмина опа-сингиллар. Қадрли биродарлар! Ҳаммаларингизни ушбу ҚУРБОН ҲАЙИТИНГИЗ билан муборакбод қиламиз.
Дин йўлида қурбонликлар бериб келаётган мужоҳид ва мужоҳидалар учун қурбон ҳайити барокатли бўлсин. Роббимдан хонадонингизга сакинат ва сиҳҳатингизга саломатлик тилаймиз. Иймонимизга иймон ва тақвойимизга тақво қўшилсин.
Ҳа, азизлар! ҚУРБОНЛИК деган сўз биз учун анча таниш ва яқин бўлиб қолган. Шунинг учун бу байрамни биз ўзимизга яқин оламиз. Худди бизга аталгандей туюлади.
Хозирда Маккайи мукаррамада миллон-миллон мусулмонларимиз эгнига кафан ўраб, ўзини Аллоҳга топширадиган СЎЗ билан мурожаат қилмоқдалар.
Лекин минг афсуслар бўлсинки, бутун дунёни эгаллаб, фисқу фасодни ривожлантираётган дин душманлари Каъбатуллоҳни тавоф қилаётган миллон-миллион мусулмонлардан қўрқмайдилар. Бунинг ўрнига ҳатто тоғут етакчилари ҳайит муносабати билан табрик эълон қиладиган бўлишган.
Биз, Каъбатуллоҳ олдидаги мусулмон биродарларга ҳам қуйидаги гапларни айтган бўлардик:
Эй мусулмон биродарларимиз, «Лаббайк Аллоҳумма»ни сидқидилдан айтинглар! Тушуниб, англаб, билиб айтинглар! Бу оддий сўз эмас! Эгнингизда ўраган эҳромдан мурод кафандир. Бу “Сен учун ўлишга ҳам тайёрмиз!”, деганидир!
Сизларга виза бераётган кофирлар биз мужоҳидларни кўрса (ҳажга жўнатиш у ёқда турсин) ушлаб қамайди! Азоблаб, қатл қилишади. Ваҳоланки биз ҳам эҳром ўраб, Аллоҳимга “Лаббай”, дейишни жудаям хоҳлар эдик. Лекин бизга бу неъмат насиб қилмаяпти!
Аммо биз... Эгнимизга кафан ўрамасакда, “Лаббайк Аллоҳумма” дея қоринларимизга портлатгич моддани боғладик.
Аммо биз... Камчилик бўлсакда, “Лаббайк Аллоҳумма” дея портлатгич модда тўлдирилган машинани ҳайдадик...
Аммо биз... Қаъбани кўрмасакда, қўлимизда қурол, осмонга тикилиб “Лаббайк Аллоҳумма” дея ракеталар илинган учқучлар тагида яшамоқдамиз...
Деярли ҳар куни (кечаю кундуз) қурбон бермоқдамиз, шаҳид бўлмоқдамиз...
Балки сиз осойишталик оғушида, қушлар сайрашию болалар ўйнашини тингларсиз... Бизни эса тинимсиз айланаётган самалётлар овози тинч қўймайди. Чунки улар юзма‑юз бўлишдан биздан қўрқади. Бошқа диёрлардагидек осонгина уйимиздан ушлаб кетолмаяптилар. Лекин дунёнинг барча ерида аҳвол шундайми? Биз ватандалигимизда кофирлар телефон орқали чақирса ҳам ўша қассобхонага ўзларимиз борардик. Қўрқув бизни шу аҳволга солиб қўйган эди.
Ҳозир ҳам барча мусулмонларга кофирлардан қўрқиш ўрнига уларни қўрқитадиганлардан бўлишни тавсия қиламиз. Бугун Каъбатуллоҳ олдида, Роббимизнинг уйида, қалблар бўшаб, “Лаббайк Аллоҳумма” деяётган биродарлардан илтимосимиз, Аллоҳдан душманлардан бўлган қўрқувни қалбимиздан кўтаргин, деб ёлбориб сўранглар! Бизни кофирларни қўрқитадиган кишилардан қилгин, деб йиғлаб сўранглар! Ўтиниб, ўксиниб сўранглар! Бақириб, бақириб сўранглар! Тоинки сиздан ҳам душманимиз қўрқсин. Таҳқирлашга, қамаш ва азоблашга журъат қилолмасинлар. Номусларингизга қўл чўза олмай қолсинлар. Молу мулкларингизни талашдан тийилсинлар. Биз қўрқмайлик, биздан қўрқсинлар. Росулуллоҳ соллалоҳу алайҳи васалламга бошқа пайғамбар ва набийларга берилмаган беш хислат берилган эди. Шулардан бири билан марҳамат қилиб:
نُصِرْتُ بِالرُّعْبِ مَسِيرَةَ شَهْرٍ ...
“Бир ойлик масофадан қўрқитиш билан нусратландим” деган эдилар.
Имом Бухорий ривояти.
Демак душманга қўрқув солиш нусрат дейилар экан.
Биз у кишига умматмиз деймизу душманни қўрқитиш у ёқда турсин, қўрқмаслигимизни ўзи катта иш бўлиб қолган. Душманимиздан узоқ масофадан қўрқаётган эканмиз, иймону тақвойимизни бир текширайлик. Бу мўминларга хос сифат эмас!
Келинг, Росулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васалламга ҳар ўринда эргашайлик. Шунда биздан душманимиз узоқдан қўрқади. Биз Аллоҳдан қўрқсак, душманимиз биздан қўрқади.
Ислом уммати ҳар йили Қурбон ҳайитини байрам қилишга одатланиб қолган. Ҳар йили Қурбон ҳайитидаги маросимлар бир хил такрорланади. Ҳайитда қурбонлик қилиш учун пул тўплаш, жонлиқ сотиб олиш, ҳайит намозини ўқиш, ширинликлар, жонлиқни сўйиш, ейиш, ичиш, хурсандчилик.
Исломдаги бу маросим фақат ейиш ва ичиш мавсумига айланиб қолган. Албатта юқоридаги амаллар (ейиш, ичиш, қурбонлик, фақир мискинларга садақа қилиш, хурсандчиликлар) албатта қурбон ҳайитнинг таркибий қисмларидан ҳисобланади. Лекин уммат қурбон ҳайитдан кўзланган энг муҳим бўлмиш асосий илоҳий дарсни кам эслайди. Шу ўринда аксар одамлар ўзлари сезмаган ҳолда ғафлатда қолаётган ийдул азҳонинг олий ғоялари ва манфаатлари борасида сўз юритсак.
Бу байрамдаги энг муҳим ғоя фидокорлик ва қурбонликдир. Зеро Аллоҳ таоло Иброҳим алайҳис саломни ўзининг суюкли жигаргўшаси бўлмиш Исмоил алайҳис саломни Аллоҳ таолога қурбонлик учун сўйишга буюрди. Қаранг, бу қандай улкан имтиҳон ва қандай оғир синов-а! Қуръон карим ушбу ҳодисани Ислом умматига ҳикоя қилиб Аллоҳ розилиги учун фидокорлик ва қурбонлик борасида Қиёмат кунигача бемисл дарс ва ибратни тортиқ этди.
فَلَمَّا بَلَغَ مَعَهُ السَّعْيَ قَالَ يَا بُنَيَّ إِنِّي أَرَى فِي الْمَنَامِ أَنِّي أَذْبَحُكَ فَانظُرْ مَاذَا تَرَى قَالَ يَا أَبَتِ افْعَلْ مَا تُؤْمَرُ سَتَجِدُنِي إِنْ شَاءَ اللَّهُ مِنَ الصَّابِرِينَ
Энди, қачонки у (бола катта бўлиб, отаси Иброҳим) билан бирга юрадиган бўлгач, (Иброҳим): “Эй ўғилчам, мен (ҳадеб) тушимда сени (қурбонлик учун) сўяётганимни кўрмоқдаман. Энди сен ўзинг нима раъй-фикр қилишингни бир ўйлаб кўргин”, деган эди. У айтди: “Эй отажон, сенга (тушингда Парвардигор томонидан) буюрилган ишни қилгин. Иншааллоҳ, мени сабр қилгувчилардан топурсан”.
لَنْ يَنَالَ اللَّهَ لُحُومُهَا وَلا دِمَاؤُهَا وَلَكِنْ يَنَالُهُ التَّقْوَى مِنْكُمْ كَذَلِكَ سَخَّرَهَا لَكُمْ لِتُكَبِّرُوا اللَّهَ عَلَى مَا هَدَاكُمْ وَبَشِّرْ الْمُحْسِنِينَ
“Аллоҳга (қилган қурбонликларингизнинг) гўштлари ҳам, қонлари ҳам етмас. Лекин У зотга сизларнинг тақво-ихлосингиз етар. Аллоҳ сизларни ҳидоят қилгани сабабли У зотни улуғлашларингиз учун (яъни, қурбонликларингизни сўяётган пайтингизда Аллоҳнинг исмини зикр қилишингиз учун) уларни сизларга бўйинсундириб қўйди. Яхшилик қилгувчиларга хушхабар беринг.
“Ҳаж” сураси, 37-оят.
Мусулмонларнинг барчаси қурбон ҳайитдан кўзланган бу улуғ ғояларни, оғир масъулиятларни идрок қиляптимикин?! Иброҳим Халилуллоҳ ва Исмоил алайҳимас саломлардан ўрнак олишга уриняптимикин?!
Сабр дин ва дунё нажоти ва муваффақияти калитидир. Жиҳод сабр, қурбонлик, фидокорлик ва нафс юганини тушовлашдан иборатдир.
Исломий халифаликни қўлдан бой берган уммат, барча муқаддасотларидан ажраган уммат, Қуръони ёқилса, хорланса ҳимоя қила олмайдиган уммат, пайғамбари масхара қилинса обрўсини мудофаа қила олмайдиган уммат, ўз зурриётига исломий тарбия бера олмай, жигаргўшаларини куфр, фисқу фужур, ахлоқий фасоддан қайтара олмайдиган умматга лозимки, нифоқ ўринларидан чиқиш учун ўз нафсини Аллоҳ йўлидаги жиҳодга тайёрласин. Зеро пайғамбаримиз Муҳаммад соллаллоҳу алайҳи ва саллам марҳамат қиладики:
مَنْ مَاتَ وَ لَمْ يَغْزُ وَ لَمْ يُحَدِّثْ نَفْسَهُ بِغَزْوٍ فَقَدْ مَاتَ عَلَى شُعْبَةٍ مِنْ نِفَاقٍ
Ким ғазот қилмасдан ва ғазот қилишни кўнглига тугмасдан ўлса нифоқнинг бир шўъбасида ўлибди.
Афғонистон, Покистон, Сўмали, Сурия, Яман, Ливия, Ироқ, Чеченистонда жиҳод қилаётган мужоҳид биродарлар! Сизлар учун ийдул азҳо кунлари жиҳодий амалиётларингизни бир неча баробар кўпайтирадиган кунлар бўлсин! Аллоҳга ва унинг динига қарши жанг қилаётган кофиру мунофиқлар ўликларини янада қалаштиринглар! Ўз азиз жонингизларни Аллоҳга тортиқ қилинглар! Зеро шаҳодат бу вақтинчалик паст дунёдан олий ва абадий ҳаётга кўчиб ўтиш учун кўприк, холос.
Аллоҳ йўлида жанг қилиш, кофиру мунофиқларни қатл қилиб ўлдириш Аллоҳ таолога қурбат ҳосил қиладиган энг буюк амаллардандир. Бу Ислом чўққисининг учидир.
Шу ўринда амирул заббаҳийн (кофирларни сўювчилар амири) шаҳид Абу Мусъаб Зарқовийнинг ҳаётидан бир лавҳани эслаб ўтсак.
Қурбон ҳайитларнинг бири арафасида ундан сўрашди: “Эй Абу Мусъаб, қурбонлик қилмайсизми?”
Абу Мусъаб Зарқовий бунга кулиб жавоб берди: “Менда қурбонлик қилиш учун маблағ йўқ. Лекин Аллоҳдан умид қилиб турибманки, менинг қўлимга бир барзанги америка аскарини туширсин. Уни Аллоҳ йўлида сўйиб қурбонлик қилай”.
Абу Мусъаб қилган ниятига эришди.. ...
Ушбу фазилатли муборак кунларда шаҳодат неъматига эришиб, пайғамбари Муҳаммад соллаллоҳу алайҳи васалламга ва асҳоблари карвонига қўшилиб, уларни кутиб турган 72 та ҳури ийнлар висолига эришганлар қандай бахтли-а!
Шунингдек, мужоҳид биродарлар ушбу муборак кунларда ораларидан иймоний биродарлик ришталарини мустаҳкамласинлар. Меҳр-муҳаббат омилларига эътибор қилсинлар. Бир-бирларининг ҳожатларини ўташга интилсинлар. Зеро ўзаро биродарлик ва меҳр билан мужоҳидлар сафи янада мустаҳкамлашади. Бу мустаҳкам сафни ёришлик шайтонга, кофиру мунофиқларга осон бўлмайди.
إِنَّ اللهَ يُحِبُّ الَّذِينَ يُقَاتِلُونَ فِي سَبِيلِهِ صَفًّا كَأَنَّهُمْ بُنْيَانٌ مَرْصُوصٌ
“Албатта Аллоҳ Ўзининг йўлида гўё туташ бинолардек бир сафга тизилган ҳолларида жиҳод қиладиган зотларни севар”.
“Саф” сураси, 4-оят.
Бизнинг табрикларимиз шунингдек, амирул мўъминин Мулло Муҳаммад Умарга ва барча Афғонистон Исломий Амирлиги мужоҳидларигадир. Зеро замонамизнинг янги салибийлари афғон заминида салиблари синиб, шарманда бўлган ҳолда океан ортидаги уйларига қочадиган лаҳзалар яқинлашиб бормоқда.
Шунингдек, бизнинг табрикларимиз Покистон, Кавказ, Яман, Сўмали, Сурия, Ироқ, Фаластин, Ливия, Мағриб заминларида азиз жонларини қурбон қилаётган муваҳҳид мужоҳид биродарларимиз учундир.
Эй мужоҳидлар! Сизлар энг тўғри йўлни танладингиз! Сизлар азму қарор, сабру тоқат, ва қатъият билан кундан кунга душман сафларини ёриб кириб бормоқдасизлар. Сизларни ёрдамсиз ташлаб қўйган, сизлар борангизда гумон, шубҳалар, туҳмат гаплар тарқатаётганлар сизларга ҳаргиз зарар бера олмайди. Зеро Аллоҳ таоло Ўз динини ҳимоя қилиш учун сизларни Ўзи танлади. Аллоҳ таоло мухлис мўъминлар агар оз бўлсалар ҳам албатта уларга нусрат беради. “Кўпик тўда” ҳар қанча кўп бўлса ҳам улар нусратга лойиқ эмасдирлар.
إِلاَّ تَنْفِرُوا يُعَذِّبْكُمْ عَذَابًا أَلِيمً وَ يَسْتَبْدِلْ قَوْمًا غَيْرَكُمْ وَ لاَ تَضُرُّوهُ شَيْئًا وَ اللهُ عَلَى كُلِّ شَىْءٍ قَدِيرٌ
“Агар (жиҳодга) чиқмасангизлар, (Аллоҳ) сизларни аламли азоб билан азоблар ва ўрнингизга бошқа бир қавмни келтирур. Сизлар эса У зотга бирон зиён етказа олмайсиз. Аллоҳ ҳамма нарсага қодирдир”
Лаббайк Аллоҳумма, лаббайк! Лаббайка ла шарика лака лаббак!...
1432 йил, 10 зул-ҳижжа
2011 йил, 6 ноябр