www.furqon.com

Мужоҳид Яҳё Ҳикматийнинг

шаҳид Муҳаммад Тоҳир “Форуқ”

раҳимаҳуллоҳ ҳақларидаги

хотиралари

بسم الله الرحمن الرحيم

الحمد لله و الصلاة و السلام على من لا نبي بعده

Мен қори Тоҳиржон билан биринчи марта Афғонистоннинг шимолидаги Толуқон шаҳарчасида кўришганман. Ўшанда мен оилам билан ватандан ҳижратга чиқиб Мадинаи Мунавварага кетаётган эдик. Тақдир тақозоси билан бир ойдан сал кўпроқ Толуқонда бир ҳовлида туриб қолгандик. Ана кетамиз, мана кетамиз, деб турсак, ўша кунлар Толиблар Кобулни фатҳ этишди, уруш сабабли йўллар бекилиб турганди. Йўл очилди, дейишганда Толуқонда 3 кун тинмай ёмғир ёғди. Ёмғир тиниши билан Толуқоннинг автобуслар жўнайдиган бекатидан Кобулгача борадиган автобусга оиламиз – 6 кишига чипта олиб қайтдим.

Йўлимиз ундан нари Жалолобод, Афғонистон-Покистон чегарасидаги Турхам, кейин Пешавор, ундан нари Карочига, Карочидан эса Арабистонга бориш эди.

Кечқурундан биз турган кўчада яшайдиган бир таксичи билан келишиб қўйгандик. Эртасига тонг отар қоронғусида шунинг таксисида юкларимиз билан бекатга келиб, Кобул автобусига чиқиб ўтирдик. Аммо 3 кунли ёмғир сабабли, ҳам йўллар лой, ҳаво булутли эди. Автобус мусофирларга тўлмади, ярим бўлди. Ҳайдовчи: “Эртага келсаларинг, бугунги-ю эртанги мусофирлар билан автобус тўлади, кейин жўнаймиз” – деди. Шу билан чошгоҳда ҳалиги ҳовлимизга қайтиб келиб, қопларимизни очмасдан устида дам олишга ётдик. Шунда кўча эшик тақиллай бошлади. 14 ёшли иккинчи ўғлим чиқиб кўрмоқчи бўлди, мен қўймадим. Чунки Тахор ўзбекларидан бўлган қўшни хотинлар ҳар куни ҳовлимизга келиб, бизнинг хотин-қизларимиз билан гаплашиб ўтиришни яхши кўришарди. Мен яна шулар келди, деб ўйлагандим. Ўзимиз ярим кечада тургандик, эртага яна шу вақтда туриб, чиқиб кетишимиз керак эди. У хотинлар кириб келишса бизга дам беришмасди. Шунинг учун чиқмай турсак эшик яна тақиллайверди. Шунда ҳалиги ўғлим: “Дада дарвоза бошқача тақиллаяпти, бир кўрайми?” – деганди, мен: “Ҳа майли, бир бориб кўрчи”, - деб ётувдимки, зумда ҳаллослаганча югуриб келди-ю, тутилиб-тутилиб: “Дада... дада.. эшигимизни .. уйимизни автоматликлар ўраб олишибди!” – деди.

Ҳаммамиз ўрнимиздан сапчиб турдик. Гап шундаки, биз чегарадан сохта ҳужжатлар билан ўтиб олгандик. Турган жойимиз чегарага яқин минтақа бўлгани боис, бу ерларда собиқ совет давлатининг жосуслари албатта кўплаб бўлса керак, улар энди бизнинг изимиздан топиб келибдилар-да, деган ўй-хаёллар билан ичимда дуоларни айтиб-айтиб дарвозага бордим.

Эшикни очсам, рўпарамда бўйи-басти келишган, ёшроқ, салла ўраган нурли бир киши жилмайиб турибди. Ёнида нариги маҳалладан шу ерда танишганимиз, масжид имоми бўлган танишимиз ҳам бор экан. Буларни шу одам бошлаб келибди. Бу икковлари қуролсиз эдилар. Аммо ёнларидаги бир йигит автомати олдига қаратилган, булардан бир неча қадам нарида яна бир автоматлик, бошқаси пулемётлик қуролларини олдига қаратиб, кўчанинг иккала йўналишини эгаллаб туришганди. Сал нарида сариқ рангли ўзимиздаги “Волга” ГАЗ-24 автомашинаси, ичида ҳайдовчиси билан турган экан.

Ҳалиги узунбўйлик нотаниш киши соф ўзбек тилида:

“Ассаламу алайкум! Яхшимисиз? Сиз билан бир суҳбатлашсак рухсатми?” – деди.

Мен “марҳамат”, деб ичкарига бошладим. Қуролли шериклари ташқарида қолишди. Дарров қопларимизни очиб, гиламча, кўрпачаларимизни солиб, меҳмонларни ўтқаздим. Имом танишимиз ҳам бирга келганди.

Узунбўйлик киши гап бошлади:

“Менинг исмим Тоҳиржон. Намангандан ҳижрат қилганман. Мен ҳам муҳожирман ва мужоҳидман. Ватандан бус-бутун оила ҳижратга чиқиб келибди” – деган сизнинг дарагингизни эшитишим биланоқ Қундуздаги марказимиздан бу ерга бир одамимизни юборган эдим. У сизни излаб тополмай қайтди. Бунга бир ойлар бўлди. Бугун мен ўз ишларим билан Толуқонга келсам, йўлда бу биродаримиз тасодифан учраб қолиб, машинамизни тўхтатди ва бизни бу ерга бошлаб келди. Мана, Аллоҳнинг қадари экан, ҳузурингизда ўтирибмиз. Энди ўз ҳақингизда бизга бирон нима десангиз”.

Мен ҳам ўзимни таништириб, инсония ёппасига ўз худосидан қайтганини, дунё куфру фасод ва зулмга тўлиб бўлганини, энди бутун жаҳон бўйлаб жиҳод қилиш зарур эканини ва биз Мадинаи мунавварага араб тилини ўрганиш, фарзандларимизни исломий ўқув юртларида ўқитиш, ҳаж ва умра қилиш, таровеҳ намозларини икки ҳарамда ўқиш ва умуман, дорул куфрдан кетиб, мусулмонлар ичига бориб, исломий ҳаёт кечириш мақсадида кетаётганимизни айтдим.

Тоҳиржон менинг гапларимни ниҳоятда қизиқиб эшитди-да, бундай деди:

“Ака, ҳижратингиз муборак бўлсин, Аллоҳ қабул қилсин. Кўп хайрлик ишларга азм қилибсиз. Хўп десангиз сизга бир таклифим бор. Сиз айтган жойларга мен бориб келганман ва икки ҳарамдан ташқари у ерларда ҳам Ислом аянчли аҳволда эканини кўрганман. Шунинг учун сиз у томонларга шошмай турсангиз. Аллоҳнинг фазли билан биз ҳам, алҳамдулиллаҳ, жиҳод йўлларида юрибмиз. Ҳозирча биз билан бўлиб турсангиз, иншааллоҳ ниятларингизга яхшироқ етишарсиз”.

Мен ёшлигимдан олган қароримдан, кўзлаган мақсадимдан унча-бунчага қайтадиган одам эмас эдим. Аммо Тоҳиржон шу бир суҳбатда менинг юрагимни эгаллади. Биринчи кўришданоқ Аллоҳ бу мужоҳид биродаримизнинг муҳаббатини қалбимга солганди. Тоҳиржоннинг тўғрисўз, самимий, тиниқ инсон эканига менда ўшандаёқ ишонч ҳосил бўлганди.

Шу-шу мен оилам билан Мадинага кетаётган йўлимиздан бурилиб, Тоҳиржонга қўшилдик ва бунга зинҳор афсус қилмаймиз, балки Аллоҳнинг бизга кўрсатган катта фазли ва меҳрибонлиги дея қабул этганмиз. Тоҳиржон билан бир сафда кечган кейинги 13 йиллик ҳаётимиз ўшанда у кишининг таклифи билан олган бу қароримизнинг нечоғли тўғри бўлганининг ёрқин исботи бўлди.

Мен ватанда сиёсий, дунёвий илмлардан таҳсил кўрган бўлсамда, ташқаридаги Ислом олами, хусусан Макка ва Мадина, Арабистон мамлакати ҳақида тасаввуротларим анча саёз бўлган экан. Тоҳиржон бу тушунчаларимни тўғрилаб қўйди, жиҳод сафига киришимни тезлаштирди, иккала катта ўғилларимнинг мужоҳид бўлиб етишишларига ҳам у кишининг катта таъсири ва тарбияси бўлгандир.

Алқисса, Тоҳиржоннинг таклифларини қабул қилганимдан сўнг, у киши нарсаларимизни тайёрлаб туришимизни, бизни бугуноқ ўз марказларига олиб кетишларини, ҳозир эса мени ўзлари билан олиб, бир жойга бориб келишимизни айтдилар.

Кўчага чиқиб ҳалиги сариқ “Волга”га миндикда, ўша вақтда Тожикистонда жиҳод қилиб турган, халқ тилида “Наҳзат” номи билан машҳур бўлган, Тожикистон Исломий Уйғониш Ҳизбининг Толуқонда жойлашган асосий марказига йўл олдик. Кўчадарвозада, бинога кираверишда ва хона эшиги олдида – уч жойдаги қуролли соқчилари Тоҳиржонни кўришлари билан тожикчалаб “биёед, биёед” дейишиб, у кишига қўшиб нотаниш бўлсамда, мени ҳам тинтув қилмай ўтказиб юборишди.

Хонага кирсак, Наҳзатнинг амири ўз жойида, узун хонтахтанинг бошида ўтирган экан. Тоҳиржон икковимиз хонтахтанинг икки ёнидан кўрпачаларга ўтирдик. Наҳзат амири Саййид Абдуллоҳ Нурий билан Тоҳиржоннинг шарофати билан ўшанда биринчи марта кўришганман. Бироз кириш сўзларидан сўнг Тоҳиржон мени кўрсатиб: “Устод, бу биродаримиз Тожикистон ўзбекларидан эканлар, оиласи билан ҳижратга чиқибдилар, бир муддат шу Толуқонда турган эканлар. Шу кишини биз ўзимизга олмоқчи бўлдик, сиз розимисиз?” – деб сўради. Нурий: “Жуда яхши, розимиз”, - деди. Шундан сўнг котибини чақириб: “Ҳалигини менга беринг” – деди. Котиби бир варақ қоғоз узатди. Нурий у қоғознинг остига имзо чекди ва Наҳзатнинг муҳрини босди-да, Тоҳиржонга узатиб: “Муборак бошад!” – деди. Ушбу – шу 1996 мелодий йил 21 октябр кунидан эътиборан мустақил Ўзбекистон Исломий Ҳаракати таъсис этилганини Тожикистон Ислом Уйғониш ҳизби расман танигани ҳақидаги эътироф васиқаси экан. Субҳаналлоҳ! Менинг ва оила аъзоларимнинг кейинги ҳаётимиз учун бурилиш куни бўлган Тоҳиржон билан илк учрашганимиз ва унинг сафига ўтганимиз 1996 мелодий йилнинг 21 октябри Ўзбекистон Исломий Ҳаракатининг мустақил жиҳодий ташкилот шаклида туғилган кунига тўғри келганди.

Мулоҳаза. Бунгача Тоҳир акага бевосита итоатдаги ўзбек-тожик мужоҳидлар Тожикистон Исломий Уйғониш Ҳизби сафида “Ўзбекистон мужоҳидлари маркази” номида иш юритаётган эди. Жумабой ака қўмондонлик қилаётган ҳарбий бўлинма “Жабҳаи Шамшери Ислом” номи билан аталар эди.

Тоҳиржон шу жамоатнинг амири бўлди. Аслидаку, биродаримиз ичкаридан ватандан мусулмонларнинг мужоҳидларнинг амири бўлиб чиққандилар.

Тоҳиржоннинг Ислом динига хизматлари ўзлари туғилиб ўсган Ўзбекистоннинг Фарғона водийсидаги Наманган шаҳридан бошланади. Ота-она ва ҳамма фарзандлари намозхон, Аллоҳни таниган, исломий оилада тарбият топиб вояга етгандилар. Оталари одамларга доим насиҳату даъватлар қилиб юрганларига маҳаллада худди амри маъруф ходимларидек бўлиб қолган, кўчадан кириб келаверсалар, важоҳатларидан маст-аластлар дарҳол ҳушёр тортиб, қўлларини кўксига қўйиб туриб қолишар, нарда-ю ошиқ ўйнаётганлар тум-тарақай қочиб қолишаркан.

Тоҳиржонга Раҳмон ва Раҳийм зот инъом этган ижобий қобилиятлари ёшлигиданоқ зоҳир бўла борган. Ўрта мактабда доимий аълочи бўлиб олтин медалга тугатган. Ундан кейин олий ўқув юртини тугатиб дунёвий илмлар бўйича ҳам олий маълумотли киши эдилар. Диний илмларни, араб тилини ватанимиздаги исломга махфий даъват даврининг охирларида аввал оилада, сўнг яширинча ҳужраларда юртимиз аҳли илмларидан таълим олганлар.

Хорликни кўтара олмаслиги, зиллатга кўнмаслиги, ҳар доим сарбаланд, баҳодирона яшаши ҳам аввалданоқ кўринган. Бунга бир мисол тариқасида келтирсак, собиқ совет қўшинида илгарироқ хизматга келганлар янги келган аскарларни ўз шахсий юмушларида ҳам ишлатишлари эски рус оқ подшоҳ қўшинидан бери урф, қонун-қоида бўлиб кетган. Тоҳиржон ҳарбий хизматга янги келганида, бунга ҳам ўзларининг пайпоқ-пайтаваларини ювгани берганлар. Биродаримиз нафрат билан ирғитиб юборганлар. Ярим кеча бўлганда Тоҳиржонни уйғотиб, бир хоначага олиб кирганлар. У хонада ўнтадан кўпроқ эски хизматчилар йиғилган экан. Улар: “Биз ҳам сендек янги аскарлигимизда эскиларникини ювганмиз, сен нега ювмайсан? Ўзингдан кетдингми? Ё ювасан, ё уриб ўлдирворамиз..? – дейишган. Шунда Тоҳиржон ўлимни қабул қилган, лекин хорликка бўйин эгмаган. Ҳалигилар ўртага олишиб, футбол қилиб юборишган. Оёқдан йиқилай-йиқилай деб турганда, ўзидан олдин хизмат қилиб қайтган бир акасининг узоқдан: “Ур, Тоҳир, ур!...” деган нидоси қулоғига чалинади. Шунда қўлига тушиб қолган бир нарса билан кучининг борича солиб юборишиданоқ чинқириқ эшитилади-да, дўппослаётганлар бир-бирларини судраганларича тапир-турур хонадан қочиб чиқиб кетишади. Тоҳиржон ҳаммаёғи қонаган, кўкарган, атрофга қараса, бояги қўлига илинган нарса аскарлар ўтирадиган тўрт оёқли курсилардан бири бўлиб, урганида қарсиллаб синиб кетган экан. Мўъмин биродаримизнинг зарбасини еган зўравонлардан бирини тезлик билан касалхонага олиб кетишган. Шу-шу 2 йиллик ҳарбий хизмат давомида бошқа бирорта ҳам муштумзўр биродаримизга яқинлашишга журъат этолмаган.

Тоҳиржоннинг бу баҳодирлик сифати қуролли кучга эга бўлган мужоҳидларнинг амири бўлганида айниқса қўл келди. Бу ислом арслонининг зарбасидан кофир, мунофиқ, муртадларнинг ҳалиги зўравонга ўхшаб чинқирганининг, минтақадаги куфр давлатларининг зириллаганининг гувоҳи бўлганмиз, алҳамдулиллаҳ!

Ҳарбий хизматдан қайтганидан кейин Тоҳиржон юртдошларини ҳаққа чақирувчи даъватчилардан бўлиб майдонга чиқди. Ўз ва ён атроф маҳаллаларда мусулмонлар бу кишининг дарсларини эшитиш учун уйлари ичларига овоз узатгичлар ўрнатиб, белгиланган кунлар ва соатларда тинглашни йўлга қўйдилар. Кейин маркази Покистоннинг Лоҳур шаҳри яқинида бўлган “бутун олам ислом таблиғи жамоати”нинг Намангандаги даъватчилари билан биргаликда энди жумҳурият миқёсида инсонларни исломга даъват этиб юрдилар. Шундай сафарларидан бирида таблиғчиларнинг Қўқон шаҳридаги катта бир йиғилишида бир муслима аёлнинг нутқини эшитиб, Тоҳиржон жиҳод йўлига астойдил бурилди. Келинг, бу ўта муҳим воқеъани биродаримизнинг ўзидан эшитайлик:

“Қўқонга келсак, бир ўранган қўқонлик муслима аёл минбардан туриб ислом динимизнинг ва пайғамбар умматимизнинг замонамиздаги аянчли аҳволи ҳақида шундай ачиниб сўзладики, уни тинглаб туриб ўзимни эркакман деб юрганимдан уялиб кетдим. Менам юрганаканман тинчгина шаҳарма-шаҳар даъват қилиб юрганимни динга хизмат қиляпман, деб. Ўша соатдан мужоҳид бўлиш азми, жиҳод ишқи юрагимга қуйилди, маҳкам ўрнашди”.

Шундай қилиб, энди Тоҳиржон дўст-биродарларини, таниш-билишларини Аллоҳ йўлидаги муқаддас жиҳодга тарғиб эта бошлади. Кўп ўтмай, мелодий ҳисобдаги 80-йилларнинг охири ва 90-йилларнинг бошларида Наманганда донғи кетган кўп мингли “Ислом лашкарлари”ни туздилар ва унинг амири Тоҳиржон бўлдилар. Номидан кўриниб турибдики, бошидан бу жамоат жиҳод қилишни кўзлаб тузилган эди.

Ўша даврда куфр давлатининг ҳуқуқ-тарғибот идоралари порахўрлик, танишбозлик, ноҳақликлар ва адолатсизликлар ботқоғига ботиб кетиб, оддий халқнинг додига етмай қўйганди. Тоҳиржон бошчилигида “Ислом лашкарлари” ўғриларни, зўравонларни, золимларни тутиб, халқнинг ҳақини ундириб берган, адолатни ўрнатган, фасодни қуритиб, яхши хулқларнинг кўпайишига шароит яратганлар. Бир муддат давлат ичида давлат бўлиб, инсонларни исломий ҳаёт сари етаклаганлар.

Тошкентдаги куфр ҳукумати Наманганда Ислом низоми бўлиш туришига асло чидай олмасди. Ўша вақтларда Ўзбекистон ҳукмдори кофир Каримов ҳар эрталаб мулозимларидан: “Наманганда нима гап, тинчликми ишқилиб?” – деб сўрайдиган бўлиб қолган экан. Ҳукумат Тоҳиржонни Тошкентга чақириб, ўз йўлига солмоқчи бўлганида, ҳукуматнинг келиб чиқиши наманганлик бўлган пойтахтдаги катта бир амалдори: “Тоҳиржон ука, мен президентимиз олдида ўзимнинг наманганлик бўлганимдан уялиб қолдим” – деганида, мужоҳид биродаримиз: “Сиз биласизми кимсиз?! Сиз кофирсиз!” деб, бу куфр мансабдорини унинг ўз идорасида иймон кучи билан ўтирғизиб, чиқиб кетганлар. Кофир-мунофиқлар аламларидан бармоқларини тишлаб қолаверганлар. Ахири президентнинг ўзи Наманганга келишга мажбур бўлган. Негаки, Тоҳиржон ўзининг “Ислом лашкари” билан Ўзбекистон Коммунистик партиясининг Наманган вилоят қўмитаси биносини эгаллагандилар. Ватанимиз мусулмонларининг бу буюк иқдоми ҳақида тасвир тасмаси сақланиб қолгандир.

Шунда амир Тоҳиржон 20-йиллардаги мужоҳидларимиздан 70 йил кейин Мовороуннаҳрда биринчи бўлиб ислом давлати таъсис этилишини ёнида қўрқувдан сўррайиб қолган президент Каримовдан талаб этган, ҳамда коммунистик ҳизбининг вилоят қўмитасининг бу муҳташам биноси бундан бу ёғига ислом маркази бўлишини эълон қилган. Бино ичию таши, иккинчи қават айвонлари ҳам лиммо-лим мусулмонларга тўла. “Аллоҳу Акбар” такбирлари билан янграб турган. Сўз олишга бир неча марта уринган Каримовга Тоҳиржон ижозат бермай, мусулмонларнинг ҳамма талабларини айтиб бўлганидан кейингина унга микрофонни тутқазган. Бу мунофиқ ҳукмдорнинг биринчи гапи: “Алҳамдулиллаҳ, мен ҳам мусулмонман!” – деган. Мусулмонларнинг куч-қувватини ўз кўзлари билан кўриб турганидан ўтакаси ёрилаёзган бу тулки, нима деб бўлса ҳам бу ердан жонини эсон-омон олиб кетиш пайига тушганидан ҳатто: “Бу эшакнинг юки ўзига етарлик” – деб ўзининг кимлигини шунча халқнинг олдида, видео орқали эса бутун дунёга айтиб юборган. У ерда: “Бу укамизнинг ҳамма гапларида жон бор”, - деган одам, вақти келиб вазиятни тўлиқ олгач эса: “Бу Тоҳирни пешонасидан отиш керак!” – дея асл башарасини очгани жамоатимиз филмларидан бирида фош этилгандир.

Тоҳиржон бошчилигида мусулмонларнинг бу тантанаси, кофирларнинг эса хор бўлгани 1991 мелодий йилнинг 12 декабрида юз берганди. Шундан бир неча ой ўтар-ўтмас, Ўзбекистон куфр ҳукумати ўшанда берган ҳамма ваъдаларига тупуриб, қуролсиз мусулмонларга қарши қуролли ҳужумга ўтди, Наманганда ушлаб кетишлар, қамашлар, бошқа турли-туман тазйиқлар авж олиб кетди. Бундай вазиятда Тоҳиржон ватанда бир муддат махфий фаолиятда бўлиб турдида, кўп ўтмай 1992 мелодий йилнинг май ойида қўшни Тожикистонда бошланиб кетган жиҳодга бориб қўшилди. Бу ерда ҳам Тоҳиржон хушфеъллиги, софдиллиги, ҳақиқий мўъминлиги-ю мужоҳидлиги билан тожик биродарларимизнинг ҳурмат-муҳаббатини қозонди. Бу ҳақда Қўрғонтепа вилоятидаги жанглардан бирида ўқ тегиб яраланганда тожик мужоҳидларимиз Тоҳиржоннинг атрофида қанчалар ҳурмат-эҳтиром билан парвона бўлиб, тезда машинага солиб олиб кетаётганлари олинган тасвир лавҳаси гувоҳлик бериб турибди. Аллоҳ учун қилган жиҳодида олган бу ярасидан бир уйда махфий даволанаётганида тушида Тоҳиржонга оппоқ соқолли бир нуроний қария: “Сен келасан, лекин ҳозир эмас...” – деган экан.

Тузалганидан кейин хорижга ҳижрат қилиб кетган биродаримизни тутолмай, алами ичида қолиб кетган Ўзбекистон куфр ҳукумати кейинроқ Тоҳиржонни, Жумабойни .уларнинг ғиёбларида Тошкентда маҳкама номи остидаги ҳангомани қўйиб бериб, ўлим ҳукмини чиқарди. Аммо пасткаш кофирларнинг эмас, балки энг Олий зот – Роббул аламийн ҳақиқий Подшоҳнинг ҳукми жорий бўлди. Аллоҳ таоло бу ғаюр бандасининг жасадини ҳам кофирлар қўлига туширтирмай, уларга ҳатто кўрсатмай, шаҳодат даражасини адо этди.

Алқисса, Тоҳиржон Тожикистондан 1992 мелодий йилнинг охирида қўшни Афғонистонга дин йўлида ҳижрат қилди. Бу вақтда ватанимизнинг бошқа буюк мужоҳиди Жума Намангоний ҳам Афғонистонга ўтганди. Бу биродаримиз ҳам қорилар, толиби илмлар билан каттагина гуруҳ бўлишиб, Тожикистон жиҳодига келгандилар. Наҳзатнинг кофирларга қарши энг шиддатли жанг қиладиган “Гуруҳи намангониҳо” дея номи чиққанлар шулар эдилар. Жумабой йигитлари билан Афғонистонда бир муддат жиҳод таълимларини олишгач, Панж чегара дарёси бўйида бўлган мулоқотда Тоҳиржон Жумабойга амирликни таклиф этади. Шунда Жумабой: “Йўқ, ака, сиз амиримизсиз, мен ёрдамингиздаман”, - деган жавобни берган ва Жумабой ичкарида, Тоҳиржон эса ташқаридан фаолият қилишларини ўзаро келишиб, жиҳод карвонини иккита туғишган ака-укадай тортиб келдилар. Ёшларидаги фарқ ҳам атиги 1 йил эди. Қўмондон Жумабой Намангоний ўз сўзи устидан чиқиб, то шаҳодатигача амир Тоҳиржоннинг содиқ ноиби ва ёрдамчиси бўлди.

Тоҳиржон биродаримиз Афғонистонга ҳижрат қилганларидан кейин бу мамлакатда рус босқинчиларига қарши 10 йиллик жиҳоддан сўнг қудрат тепасига келганлардан генерал Абду Рашид Дўстум, профессор Бурҳониддин Раббоний ва шайхул ҳадис Абду Роббир росул Сайёфнинг ҳар бирининг олдига бир хил савол билан алоҳида-алоҳида бордилар: “Сиз Мовороуннаҳр муҳожирларига ансорлик қила олурмисиз?”

Генерал Дўстум ўзи Афғонистон ўзбекларидан ва унинг ҳудудлари Ўзбекистонга энг яқин, чегарадош минтақалар бўлсада, ўзи исломдан узоқ инсон эканлиги, шу боис ансорликка яроқсизлиги маълум бўлди.

Мужоҳидлар ғалабасидан кейинги Афғонистоннинг президенти Бурҳониддин Раббоний эса Тоҳиржонга қараб: “Бачам, бу замонада ишларим юришсин десанг, ҳадеб “ислом, ҳижрат, жиҳод” деявермагин. Балки “байналмилал, бирлашган миллатлар ташкилоти, халқаро ҳуқуқ” деган гаплардан гапиргин” – деди бу “ислом профессори”.

Ўзи паштун қавмидан бўлган Абду Роббир Расул Сайёфнинг Тоҳиржоннинг саволига берган жавоби эса бундан бўлди: “Ўзбакдан ҳам муҳожиру мужоҳид чиқар эканми?!” Бу шайхул ҳадис ўзбек деганда фақат Дўстумни тушунган бўлса керак-да..

Аммо бошқа паштун киши Амирул мўъминин мулло Муҳаммад Умар ҳазратлари иш устига келганларида, қори Тоҳиржон бу кишининг ҳузурларига ҳам айнан шу савол билан кирганларида, бундай жавобни олганлар:

“Биз Афғонистон мусулмонларининг Бухоро мусулмонларига яқин ўтмишда ёрдам бермаганимиз учун тарихий қарзимиз бордир. Ҳозир шуни узиш вақти келди. Ватанингиздан динимиз учун ҳар қанча муҳожир чиқиб келса мана биз ансормиз. Марҳабо, хуш келдингиз, қори соҳиб!”

Амирул мўъминин ҳазратларининг бу чиройли сўзларига янада гўзалроқ амал қилганларига мен ҳам гувоҳман. У киши Усома бин Лодинни, бир муҳожирни, деб ҳатто бутун бир давлатини ҳам қурбон қилиб юборганларига эса тамоми олам – мўъмину кофир ҳам гувоҳдир.

Қори Тоҳиржон билан мулло Муҳаммад Умар ўрталарида динимиз равнақи йўлида бир ажойиб биродарлик, ўзаро ишонч шу даражада қарор топдики, бунинг шарофатидан амирал мўъминин ҳафизаҳуллоҳ Афғонистондаги ҳамма хорижий, арабу ажам мужоҳидлари устига амир Тоҳиржоннинг ноиб-муовини Жумабойни қўмондон этиб тайинладилар. Бизнинг Жумабой Намангоний бутун дунё кофирлари ёпирилиб келганларида, жаҳондаги бирдан-бир исломий давлат – Афғонистон Исломий Амирлигимизни ҳимоя этаётиб шаҳид бўлганларида ҳам, ана шу лавозимларида – Амир Тоҳиржоннинг ноиб-муовини ва Амирликнинг муҳожир мужоҳидларининг қўмондони эдилар. Аллоҳ ислом шерининг шаҳодатини қабул этсин!

Тоҳиржон ва Жумъабой Афғонистонга ҳижрат қилиб ўтганларидан кейин ҳам Наҳзат сафидаги жиҳодларини давом эттиргандилар. Тоҳиржондаги даъватчилик, нотиқлик, инсонларни эргаштира олиш ва ташкилотчилик сифатлари шундоққина балқиб турарди. Афғонистонда биродаримиз оз фурсатда тожик муҳожирлари ва мужоҳидлари орасида Наҳзат раҳбарлик шўросининг аъзоси бўлиб танилдилар.

Тоҳиржон хорижга чиққанларидан сўнг, ватандан янги чиққан муҳожирларни қаерда борлигини эшитсалар, эринмай излаб борардилар. Топиб, танишиб, динимиз ғариб бўлиб турганда иймон аҳлини жиҳод карвонига қўшишга интилардилар. Кимнидир Пешавору Карочидан, яна кимнидир Қундузу Кобулдан жиҳодий жамоатга жамлаганлар, чунки жиҳод жамоий ибодатдир ҳамда Росулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васаллам биз умматларини жамоат бўлиб яшашга буюрганлар. Шу қаторда бизни ҳам Толуқондан топиб бу хайрли жабҳага қўшгандилар.

Кейинроқ Кобулда эътикофда ўтирганимизда Тоҳиржон бундай ҳикоя қилгандилар:

“Мен бир жамоат тузай ё унинг амири бўлай, деган мақсадда ҳижрат қилмагандим, балки мужоҳидларга қўшилиб, куфрга қарши жиҳод қилиш ниятида ҳижрат қилганман. Қарасам, янги чиққан муҳожирлар у ёқ-бу ёқда сарсон бўлиб юрмасинлар, деб уларни бир жойга тўпладим, жиҳодга даъват этдим. Бу орада кофирларнинг ўзларининг зулмлари дастидан Ўзбекистондан мусулмонлар қўшни Тожикистон тоғларига чиқиб келдилар. У ерда уларга бизнинг Жумъабой бошпана берди. Кофирлар мазлумларни шу тоғларда ҳам сиғдирмадилар. Минтақанинг куфр ҳукуматлари хилма-хил босимлару ҳийла-найранглар билан ватандошларимизни Афғонистонга чиқариб юбордилар. Бу ерда у ғарибларни биз кутиб олдик. Шундай қилиб катта бир жамоат ҳам ҳосил бўлди. Шунда ватандан уламоларимиз ҳам чиқиб келсалар, шу жамоатни бошқарсалар, мен бўлсам нари бўлса, ҳарбий, жиҳодий ишларда уларнинг ёрдамчилари бўларман, деган умидда эдим. Аммо ватанимиз уламоларини куфр ҳукумати қамади, қамоқларда шаҳид этди, ўғирлаб кетди ва ҳоказо сабаблар билан улар чиқиб келмадилар ва иш яна ўзимизга қолди. Аллоҳнинг тақдир этгани бўлди”.

Шу тариқа, амир Тоҳиржон дорул ҳижратда муҳожирлар ва мужоҳидлар жамоатини туздилар, Аллоҳнинг иродаси билан у кенгайди. Тузганда ҳам замонавий кофирларга бас кела оладиган этиб тикладилар. Бу ҳақда Қирғизистон юришимизда қўлимизга асир тушган японлар учун музокарага келиб, қори Тоҳиржон жамоати билан яқиндан танишган ва амирнинг ўзи билан ҳам мулоқотда бўлган Қирғизистон президентининг махсус вакили, Қирғизистон Жоқоргу кенгаши депутатлари комиссияларидан бирининг раиси Турсунбой Бакир ўғлининг қайтиб боргандан кейин мухбирларга берган мусоҳабасидаги гувоҳлигидан бир парчасини келтирамиз:

“Ўзбекистон Исломий Ҳаракатининг раҳбарлари олий маълумотли кишилар экан. Ташкилотлари замонавий тарзда тузилган, ишлари техникалаштирилган, компютерлаштирилган. Бишкекда кечаётган воқеъа-ҳодисалар узоғи билан 1-2 кунда уларда маълум бўлади. Сафларида нашаванд у ёқда турсин, бирорта сигареткашни ҳам кўрмадим. Ҳаммалари чуқур диндор одамлар эканлар... “

Ҳақиқатни гапирса, ўз депутатлари раисини ҳам кофирлар “Сен ҳам террорист бўлиб келибсан!” – дея яқин чўқиб ташлашган экан.

Амиримиз Тоҳиржон исломий жамоатни бошқариш, шўро мажлисларини олиб бориш, қандай бўлимлар ташкил этилиши ва улар нима фаолият қилишлари кераклиги, катта-катта анжуманларни ўтказиш ва ҳоказо жамоатдорлик, давлатдорлик ишларини йўлга қўйиб, таълимини бериб кетдилар. Айниқса, диний ва дунёвий илмларнинг равнақига, маданий-оқартув, тарғибот ва нашриёт ишларига алоҳида эътибор берардилар.

Нима ишни бошласалар ҳаллини Қуръони каримдан излардилар. Шўро мажлисларини доим мавзуга оид Қуръон оятларининг тиловати ва маъноларини тушунтириш билан бошлардилар. Иш тутишларида раббоний оятлардан кейин Росулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васаллам шундан ҳолларда қандай йўл тутганларини ахтарардилар. Ёнларида ҳамиша маслаҳатлашадиган илм аҳлидан бўларди. Оладиган қарорларини албатта шариатга солардилар. Зид келса, у ишни зинҳор қилмасдилар. Ўзлари ҳам кунига 2 соат Қуръон тиловат қилишни қоида қилиб олгандилар. Араб тилини яхши билганликлари учун оятларнинг маъно-моҳиятини яхши идрок этиб, тадаббур билан ўқирдилар. Тоҳиржон билан хоҳ муқимликда, хоҳ сафарда қанча бирга бўлган бўлсам, таҳажжуд намозларини канда қилганларини кўрмадим. Ҳар рамазонда таровеҳ намозларида Қуръон хатмининг бошидан охиригача сафда турардилар. Яна ўзлари ҳам Рамазон ойининг ҳар беш кунида бир марта Қуръонни хатм этардилар. Умрларининг охирги Рамазонида ҳам аввалги 5 кунлик хатмни 6-рамазонда пешиндан олдин тугатиб: “Энди шаҳид бўлсак бўлади” – дедилар. Пешиндан кейин Аллоҳдан сўраганларидек шаҳодат насиб этди....

Исломий Амирлик даврида Кобулда мен оилам билан Тоҳиржон оиласига 2 йил ён қўшни бўлиб турдик. Уй ичларини ҳам кўрганмиз. Турмушлари камтарона оддий, амирнинг оиласидаги шароит бошқа муҳожир оилаларимиздан ортиқ эмасди. Муҳожирлар бўлимимиз ҳамма оилаларга киши бошига тенг берадиган маблағга кун кечирардилар. “Бу амирнинг оиласику” – деб на таъминотда, на кўчишларда, на бошқа бирор ишларда алоҳида имтиёзлар бўлганини мен билган эмасман. Амирнинг ўзи ҳам, тўнғич ўғли ҳам жангларда, ҳамда ўзи ҳам, шу ўғли ҳам ярадор бўлганларини кўрганмиз.

Ўша 2 йиллик қўшничилигимизда бу ёнларида бизнинг оила турсак, у ёнларидаги хоналари кўпгина бўлган каттагина ҳовлида Тоҳиржон жамоатимизнинг кичик ёшдаги болалари учун мадраса очдилар. Амиримиз кечалари уйларидан чиқиб, мадрасани айланиш одатлари бор эди. Пишиллаб ухлаб ётган болакайларни завқ билан томоша қилиб, тунги хира чироғда кўзларида йилтираб кўринган ёш билан амиримиз: “Мен Аллоҳдан сўрагандим болаларимизга мадраса очсам деб, алҳамдулиллаҳ, насиб этди. Бу шербаччалар исломнинг келажаги” – дердилар.

Мадрасаларимизни ҳатто жанг паллаларида ҳам зиёрат этиш, у кишининг доимий одатларидан эди. Шулардан бирида энг кичкина толибларимиз билан роса шавқу завқли савол-жавоблар қилишгач, Тоҳиржон:

“Мана шу кичкинтойларнинг амири бўлгим келади. Буларда қанчалик софдиллик бор, ёлғонни, алдашни билишмайди” – деди ўзининг ҳам чеҳраси нурланиб, порлаб турган ҳолда. Биродаримизнинг ўзига ҳам Аллоҳ таоло 6 та фарзандни, шулар ичида 4 та ўғилни ҳадя этди...

Амир Тоҳиржоннинг ёши улуғларни эъзозлаши ҳам ибрат даражасида бўлган. Жамоатимиздаги 80 дан ошган онахонимиз ва 70 дан ошган отахонимиз ҳамда майиб-ногиронларимиз у кишининг доимий ҳол-аҳвол сўраб турадиган жойлари-манзиллари бўлган. Қарияларимизнинг амиримизни: “Тоҳиржон менинг ўғлим” дейишлари бежиз эмасди.

Амиримиз Пайғамбаримиз соллаллоҳу алайҳи васалламнинг суннатларига амал қилиб яшашга ниҳоятда ҳарис эдилар ва бизни ҳам ҳамиша шунга чақирар эдилар. Шахсан мен ўзим ҳам ҳар қанча уринсам ҳам, амиримизга биринчи бўлиб салом берганимни эслай олмайман. Бир куни тарғибот бўлимимизда ишлаб турганимда, Тоҳиржон бўлимлардан тез-тез хабар олиб туриш одатлари бўйича бу ерга ҳам келиб қолдилар. Ўзимча: “Мана энди мен биринчи бўлиб сўрашаман, чунки у киши менинг бу ердалигимни билмайдилар”, - деб ўйладим. Аммо хонадан чиқишим билан амиримиз ҳовлида туриб менга кўзлари тушган заҳотиёқ: “Ассаламу алайкум” – дедилар. Мен яна улгурмай қолдим. Росулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васалламнинг: “Аввал салом берганингиз Аллоҳга яқинроғингиздир” ҳадиси шарифларига биноан, Тоҳиржон биродаримиз Аллоҳга яқинроқ эканларига яна бир бор амин бўлдим. Шаҳидликлари ҳам биздан олдинроқ бўлди.

Албатта, ақидамиздан келиб чиқиб, Аллоҳнинг наздида ҳеч кимни покламаймиз. Бу биродаримиз ҳам, анбиёлардан ташқари, ҳамма инсонлар каби ўзларига яраша хато-камчиликларсиз эмасдилар. Ўзлари ҳам кўп айтардилар: “Менга басиратан эргашинглар, кўр-кўрона эргашманглар. Амирларнинг раъийятлари устидаги учта ҳақларидан бири – уларга қўл остидагилари насиҳат этиб туришидир. Менинг ҳам хатоларимни кўрганларингда мени тузатиб туринглар...”

Сафдош биродарларимиз ва мен ҳам шўро мажлисларида ҳамда алоҳида суҳбатда амиримизнинг хато-камчиликларини ўзларига айтган ҳолларимиз кўп бўлган. Тоҳиржон асосли эътирозларни доим қабул қилардилар. Айниқса, ишларнинг шариатга хилоф ё суннатга тескарилигини кўрсатсангиз, ўзларининг раъйи бўлса ҳам, албатта қайтиб, ислоҳ қилиб олардилар.

“Биз – малоикалар жамоати эмасмиз. Хатокор, оддий инсонлармиз. Аммо хатокорларнинг ичида энг яхшилари – тез тавба қилиб, ўзини ўнглаганлардир. Келинглар, биз ўшалардан бўлайлик. Яна шуки, қабристонлар устига ислом давлатини қурмоқчи эмасмиз. Ана шу гуноҳларга ботган, хатокор Одам болаларига Ислом нурини олиб бормоқчимиз. Ўзимиз яхши кўрган нарсани бошқаларга ҳам илинганмиз. Умматнинг аввали Китоб ва Суннат билан ўнгланди, ҳозиргиси ҳам фақат ва фақат Аллоҳнинг китоби ва Росулининг суннати билангина ўнгланади!”

Ушбу – умр бўйи динимиз ғамида куйиниб ўтган Тоҳиржон биродаримизнинг биз мусулмонларга қолдириб кетган кўплаб оташин хитоблари ва панд-насиҳатларининг намуналаридан бир шингиллидир...

Хулоса тарзида айтсак, амир Тоҳиржон раъиятини яхши кўрган ва раъияти ҳам уни суйган ислом раҳбарларидан эдилар.

Қори Тоҳиржоннинг ислом учун хизматларининг ичида энг ёрқин юлдуз янглиғ порлаб ўтгани, бу – албатта у кишининг жиҳодий фаолиятларидир.

Тожикистондаги жиҳодда қатнашганларидан ташқари, Исломий Амирлик даврида Афғонистоннинг Ҳаракатимиз олиб борган ҳамма жабҳаларида амиримиз ҳам иштирок этганлар. Тахор жанг чизиғида Аҳмадшоҳ Масъуднинг танклар билан бостириб келган машҳур охирги шиддатли жангда ҳам қатнашиш Тоҳиржонга насиб этганди. Мелодий 2001 йил 11 сентябрдан кейин АҚШ етакчилигида жаҳон куфри Исломий Амирликка ёпирилиб келганда Толиблар ва хорижий мужоҳидлар жанглар билан секин-аста чекиниб, Афғонистонни тарк этганларида, ичкарида қолган афғоний мужоҳидлар ҳам жангни тўхтатганларида, Исломий давлатнинг охирги ҳимоясига амир Тоҳиржон бошчилигида Ўзбекистон Исломий Ҳаракатининг мужоҳидлари турган эдилар. Машҳур “Шаҳидкўҳ” (Шаҳидлар тоғи) ғазваси юз берди. Бу жангда замонамизнинг энг катта куфр қудрати Америка Қўшма Штатлари Въетнам урушидан кейин энг оғир талофот кўрганларини, ўлган аскарларининг қатор тобутлари устида иблисфикр президент Бушнинг йиғлаганини ва мусулмонлар томонидан бу жангни бошидан охиригача бошқарган амир Тоҳиржон эканини кофирларнинг ўзлари тан олдилар.

Афғонистонга чегарадош умматнинг яна бир мулки Вазиристонга ўтганимиздан кейин яраларимизни даволаб, зарурий тайёргарлигимизни кўришимиз биланоқ, амир Тоҳиржон Афғонистон ичига мужоҳидлар сарийяларини киритиб, АҚШ ва НАТО га қарши жиҳодни янгитдан бошлаб юборган биринчи ислом раҳбарларидан бўлдилар.

Шу жойда биз ўз хотираларимизда замонамиздаги Ислом ва куфр курашининг жуда муҳим нуқтасига етиб келдик.

Бу нуқта шуки, Афғонистондан биз чекиниб чиққан Покистон давлати пайдо бўлган 1947 мелодий йилдан бери ўзини ислом давлати кўрсатиб, умматни алдаб келаётганидир. Покистонга хайрихоҳ бўлиб қолган мусулмонлар бу давлатнинг Афғонистонга собиқ Совет Иттифоқи босқинида мужоҳидларга ансор бўлганини пеш қиладилар. “Исломий давлат бўлгани учун шундай қилган” – дейдилар. Ҳолбуки, у жиҳодда Покистон ҳукуматининг афғон мужоҳидларига ансор бўлиб қолгани ўз орқасида шўравийга қарши бошқа катта куфр аждарҳоси – АҚШ ўз шериклари билан тургани ва ансор бўлишга ҳам ўша буюргани учунгина бўлган эди. Аммо ҳозирги куфр босқинида энди АҚШ нинг ўзи у тарафда бўлгани учун Покистон ҳукумати ҳам ўзининг Америка сафида эканини ўз оғзи билан ошкор эълон ҳам қилди ва амалда ҳам эндиги мужоҳидларга ансор бўлиш у ёқда турсин, АҚШ ва Англия хоҳиши билан ўз ерига чекиниб чиққан мусулмонларни тутиб, катта кофирга топшираверди. Гуантанамодаги 600 та маҳбусдан 500 тасидан ортиғини ўз ҳудудларидан Покистон ушлаб бергандир. Мана сўзимизнинг исботи. Покистон исломий давлат бўлганида эди у жиҳодда-ю – бу жиҳодда бирдай мужоҳидларга, муҳожирларга ансорлик қилаверарди. Хоҳ русга қарши бўлсин, хоҳ АҚШ га қарши, унинг учун фарқи бўлмасди.

Ҳукуматлар ичидаги “Абдуллоҳ ибн Убай ибн Салул” бўлган бу мунофиқликда мисли кўрилмаган Покистон ҳукумати исломга беҳисоб хиёнатларининг давоми ўлароқ Ўзбекистон Исломий Ҳаракатининг мужоҳидлари ва муҳожирларини ҳам ансорлари билан қўшиб тутиб олгани қўшин тортиб келган эди, амиримиз буйруғи билан Покистон қўшинига ҳужум қилинди. Бу эса бу давлатнинг тарихида мисли кўрилмаган иш бўлган экан. Негаки мунофиқ ҳукумат Покистонни “исломий давлат”, унинг қўшини “фавжийлар”ни эса “ислом лашкари”, мушрик ҳинд билан уришган, намоз ўқийди, рўза тутади”, - дея бу давлату, бу фавжга қарши урушишни ўз халқи ичида ҳаром даражасига кўтариб қўйган экан. Куфр ҳукуматига сотилган, унинг дастурхонидан ейдиган хоин уламолари эса Покистонга қарши жангни ҳатто куфр деб эълон қилганлар, фатволар берганлар.

Ана шу “Покистон” ва “пок фавж” деган янги бутларни тарихда биринчи бўлиб синдирган бутшикан амир Тоҳиржон бўлдилар. Аллоҳу акбар ва лиллаҳил ҳамд!

Бу бутларни синдириш, муҳташамлигини инсонлар зеҳнидан ва қалбидан кетказиш осон кечмади. Бунинг учун бирин-кетин уланиб кетган қатор ошкор ва махфий истихборотий жангларнинг қилиниши, азиз биродарларимизнинг шаҳид берилиши, кўплаб бевалар, етимлар ва ярадорларнинг пайдо бўлиши, мол-ашёларнинг талофатлари, кўча-кўчларнинг кўплигидан, иссиқ-совуқлардан, шароитсизликдан, касалликларнинг ортиб кетиши – бу барча қурбонликлар юкини сабот билан кўтаришимиз керак бўлади. Бу юкнинг энг оғири амиримизнинг елкасига тушганди. Ҳатто кўп йиллар у кишига қарши махфий курашиб келган жосуслар ҳам: “Тоҳиржон бир тоғ экан” деб эътироф этгандилар. Бу қийин йилларда ҳаммамизга маънавий қувват бағишлаган, руҳиятимизни кўтариб турган амиримиз Тоҳиржон бўлдилар. “Кимнинг лампочкаси хиралашиб қолган бўлса, менинг олдимга келсин”, - дердилар ҳазиллашиб.

Шу давр ичида Покистонга қарши бўлиб ўтган 2004 мелодий йилдаги бир йиллик Вана, Шикай, Дили, 2007 йилдаги 2-Вана, 2008 мелодий йилнинг бошидаги қишки Спинкай ва 2009 мелодий йил май ойида бошланиб, ҳозиргача давом этаётган Маҳсуд ғазваларининг барчасида амир Тоҳиржоннинг ўзлари шаҳид бўлгунларича қадар шахсан қатнашдилар ва бу бу жангларнинг ҳаммасини ўзлари бошқардилар. Булардан ташқари 2007 мелодий йилдан бери Покистоннинг яна 2-3 йўналишида жиҳод бошлаб, сарийяларни мунтазам юбориб турдилар.

Тоҳиржоннинг ядро қуролли, 1 миллионга яқин қўшинли, орқасидан АҚШ ва Англия қўллаб-қувватлаб турган минтақадаги улкан куфр қудрати Покистонга қарши ўзининг биргина жамоати билан тап тортмай яккама-якка ҳаёт-мамот олишувига чиққанлиги ва бунда давомли тура олиб, душманга қақшатқич зарбалар бераётгани Вазиристон ва атроф мусулмонларини руҳлантириб юборди-да, улар ҳам бу маккор мунофиқ давлатга қарши муқаддас жиҳодга туриб кетдилар. Уларни ҳақ йўлга даъват этиш учун бир муддат ўзбек тилида чиқаришни тўхтатиб, пушту ва урду тилларида Тоҳиржоннинг даъватлари мунтазам чиқарилаётган филмларимизда янграб турди. Айниқса, Покистон мунофиқ куфр ҳукумати, Аллоҳни эмас, катта кофирлар АҚШ, Англия ва Исроилни рози қилиш учун ўз мусулмонлар мамлакатида масжид мадрасаларни бузишга киришиб, Исломободдаги “Лал масжид”да бир неча минг муслима хотин-қизларни тўплардан ўққа тутгандан кейин Тоҳиржон очаётган унинг манфур башараси охиригача фош бўлди-ю, Покистондаги жиҳод ислом инқилобига айланиб кетди. Биз кириб келганимизда кўчага автомат билан чиқсак: “Белча билан чиқинглар, деҳқонга ўхшаб юринглар, ҳукумат одамлари кўриб қолмасин” деган халқнинг ўзи ҳозирда Покистонда жиҳодга туриб кетгандир.

Шундай қилиб, ҳеч муболағасиз амир Муҳаммад Тоҳир “Форуқ” Покистон ислом инқилобининг бошлаб берувчиси, асосчисидирлар. Менинг назаримда, Тоҳиржон биродаримизнинг ҳаётларида исломга қилган энг катта хизмати ҳам ана шудир – Покистон ислом инқилобига асос солганидир, валлоҳу аълам!

Покистон жиҳоди билан бир вақтда амиримиз Афғонистонга ҳам сарийялар юбориб турдилар. Натижада бир нечта йўналишда АҚШ ва НАТО кучларига ҳамда уларнинг малайларига зарбалар бериб келинди. Яна шахсан ўзлари ҳам 2007 мелодий йилда бир йилча Афғон жиҳодида қатнашиб келдилар.

Хотираларимизда ундан олдинги даврни эсласак, Исломий Амирлик пайтида 1999 мелодий йилдаги Ўзбекистон куфр ҳукуматига қарши Қирғизистон орқали бўлган биринчи жиҳодий юришимиз, пойтахт Тошкент ёнгинасида пайдо бўлиб қолган биродаримиз Маҳдий ака гуруҳининг кириб бориши, Сурхондарё тоғларида кофир ҳукуматни 2 йил сарсон қилган гуруҳларимизнинг жиҳоди – буларнинг барчаси қўмондон Жумъабой ва ишларнинг бошида турган амир Тоҳиржоннинг жиҳодий фаолиятларининг ҳосилларидир.

Алқисса, мужоҳид амиримиз инсоний ҳисобдаги қисқа умрлари давомида, у киши 42 йил умр кўрдилар, Ўзбекистон, Тожикистон, Қирғизистон, Афғонистон ва Покистон куфр ҳокимиятларига, яъни минтақадаги куфр қудратларининг аксариятига қарши Аллоҳ ризолиги йўлида жиҳод қилиб ўтдилар.

Албатта, бундай катта мужоҳидга қарши куч-қувватга тўлиб-тошган кофирлар бор имкониятларини ишга солдилар. Бу 5 та куфр ҳукуматларидан ташқари, АҚШ, Россия катта кичикроқлари ҳам амир Тоҳиржонни тириклай тутгани ё ҳеч бўлмаганда жасадини қўлга туширгани жуда кўп уриндилар. Гала-гала жосуслар у кишининг изидан юрди, йўлларига миналар кўмилди, вертолётлардан десантлар ташланди, тунаган жойи ярим кечада ўраб олинди, бомбардимонлар қилинди, тўплардан ўққа тутилди, заҳар берилди, турли-туман тумонот сеҳрлар ишлатилди, снайперчилар тайёрланди, туҳмат-ёлғонлар ёғдирилди, бадномлар этилди, фитналар уюштирилди, сафдошларидан душманлар чиқарилди, “жучоклар” қўйилди – борингки, замонамиз кофирларининг қўлидан неки келса, борини йиллар давомида ишга солиб келдилар.

Ахири 1430 ҳижрий қамарий йилнинг 6 рамазонида, мелодий ҳисобда 2009 йилнинг 27 августида, пайшанба куни пешиндан кейин, писиб турган куфр жосуслари ёрдамида айғоқчи тайёрадан 2 та ракета отилиши билан бу баҳодир мужоҳидни пасткашларча шаҳид этдилар. Инна лиллаҳи ва инна илайҳи рожиъун. Динимиз душманлари бу Ислом арслонига рўпарама-рўпара жангларда бас келолмадилар. Писиб олган хоин, ички махфий душман орқали номардларча қабиҳ жиноятларини содир этдилар. Лекин бу билан Аллоҳнинг душманлари Аллоҳнинг ер юзида ёқиб қўйган нури – дини Исломн ўчиролмадилар ва ўчира олмайдилар ҳам.

يُرِيدُونَ لِيُطْفِؤُوا نُورَ اللهِ بِأَفْوَاهِهِمْ وَ يَأْبَي اللهُ إِلاَّ أَنْ يُتِمَّ نُورَهُ وَ لَوْ كَرِهَ الْكَافِرُونَ

“Улар Аллоҳнинг нурини (яъни Исломни) оғизлари (яъни беҳуда гаплари) билан ўчирмоқчи бўлурлар. Аллоҳ эса, гарчи кофирлар истамасаларда, Ўз нурини (яъни динини) тўла (яъни ҳар тарафга) ёйувчидир”.

“Саф” сураси, 8-оят.

Хотираларимнинг ниҳоясида замонамизда Ислом раҳбарларида нодир бўлиб қолган, қори Тоҳиржонни эса яққол ажратиб турадиган энг кучли сифати ҳақида алоҳида тўхталмоқчиман. Бу сифат – Ислом дини ғалабаси учун бўлган мислсиз оғир курашда фақат Аллоҳнинг Ўзигагина суяниш, бошқа ҳеч кимга таянмасликдир. Ушбу бобда амир Тоҳиржон ҳозирги умматга сабоқ бўлгудек ибрат кўрсатиб кетдилар.

“Кофирга қўл бериб бир иш қилгандан кўра, бу қўл кесилса кесиладики, аммо душманга узатилмайди!” – дердилар ўз қўлларини кўрсатиб.

Тарихдан ва замонамиздаги Ислом – куфр курашларидан шуни идрок этдикки, жиҳод майдонига от чоптириб кириб келган кўплаб Ислом пешволари маълум бир марҳалада кофирларнинг мана шу тузоғига илиниб, йўлдан чиқиб кетиб қолганлар. Бир кофирдан ёрдам олиб туриб, бошқа кофирни уриш ислом учун фойдали кўринди. Бугунги фойда, эртага эса барибир зарар бўлиб чиқишини, кофирлар охирида ҳеч ҳам исломнинг ғалабасини йўл қўймасликларини, рози бўлмасликларини улар ё кўролмадилар, ё билсаларда ҳозирчалик эришаётган ютуқларига рози бўлдилар.

Дунё бўйлаб қудрат кофирларда бўлиб турганига, улардан бирортасига таяниб иш қилинмаса, бошқасининг устидан ғалабага эришиб бўлмайди, деган ақидавий заҳар анча ёйилган экан. Ҳозирги умматдаги бу аҳволни кофирлар жуда яхши илғаганлар.

Вазиристондаги жанглардан бирида бир гуруҳ мужоҳидлар бир тепаликда ўтирган эдик. Амиримиз дунё хабарларини доимий кузатиб бориш одатларига кўра, радио эшитиб ўтиргандилар. Шунда радиода гоҳ-гоҳида чиқиб турадиган кофирларнинг рус тилидаги машҳур сиёсий таҳлилчиларидан Аркадий Дубнов дегани сайраб қолди:

“Мен шу кунларда Тоҳир Йўлдош Кобулда Америка элчихонасига кириб кетганини ўзим кўрдим”, ё “Россия элчихонасига” дедими, ҳозир яхши эсимда қолмабди, аммо шу икковидан бирини аниқ айтди. “Чунки, - деди Дубнов – шу вақтгача ислом лидерларидан бирортаси ҳам дунёдаги мавжуд қудратлардан бирига суянмасдан туриб фаолият қилган эмас...”

Тоҳиржон кулиб: “Мен қаерда ўтирибману, бу каззоб нималар дейди”, - деди қўлидаги радиочасини кўрсатиб.

Ушбу – на иймони, на виждони бўлмаган ботил аҳлининг сурбетликларидан яна бир намунасидир. Ҳайвонлар сингари фақат кўзлари кўриб турсагина ишонадиган, ғойибда турган ўзларини йўқдан бор қилган ва юргизиб қўйган худоларини ақллари қабул қилмайдиган, моддиятга муккаларидан кетиб, нуқул ашёга суянадиган бу кофир тоифа мусулмонларнинг холис яккаю ягона Аллоҳгагина суяниб иш қилишларига қаёқдан ҳам ақллари етсин!?

Амир Тоҳиржон Вазиристонда бизни 70 минг куфр қўшини ўраб келганда ҳам кофирларнинг ўртага қўйган мунофиқ ва муртадлар орқали чўзган нажас қўлларини нафрат билан рад этдилар:

“Юз йил хорликда тиз чўкиб яшагандан кўра бир кун бўлса ҳам азизликда яшаш керакдир!”

Шариатда ҳам рухсат, ҳам азимат келган бўлса, албатта азиматдан иш олардилар. Мададни фақат ва фақат Аллоҳдангина кутардилар. Раҳмон ва раҳийм зот бундай қулини ноумид қўймади. Бир йиллик биринчи Вана жиҳодидан Ўзбекистон Исломий Ҳаракати 35 та шаҳид бериб чиққан бўлсак, Ўзбекистонга борган сафарида Покистоннинг ўша вақтдаги ҳукмдори генерал Парвез Мушарраф Ислом Каримовга: “Сиздан чиққан террористлар билан биз бир йил уришиб, 3.5 минг қурбонлик бердик”, - деган иқрорини радиодан эшитдик. Покистон ахборлари эса, 7.5 минг аскарий қувват талофот бўлганини ёзишди. Ўликлар сонини ёзиб, рўйхатлар тузиб юрган ходимлар бўлсалар 14 минг ўликни ҳисоблаганларини айтдилар. Расмий тан олинган 3.5 мингини энг озини олганимизда ҳам бизнинг 35 та шаҳидимиздан бирига 100 та ўлган фавжи тўғри келади. Мана Аллоҳнинг нусрати!

Сўнгра Покистон биз билан бир йил уришиб чарчаган қўшинини энди дам олгани соя салқин Кашмирга олиб борганида, ўша йилнинг рамазонида айнан ўша жойларда даҳшатли овоз билан кучли зилзила юз бериб, биздан омон қолган фавжийларни энди ер ютиб юборди! Жам юз минг Покистон қўшини нобуд бўлганини ахбор-мажаллалари ёзгандилар. Мана ғойибда турган Аллоҳнинг мадади! Мана ҳақиқий қудрат кимда эканининг “кўрга ҳасса” қилиб кўрсатиб қўйганининг исботи.

الَّذِينَ يَتَّخِذُونَ الْكَفِرِينَ أَوْلِيَاءَ مِن دُونِ الْمُؤْمِنِينَ، أَيَبْتَغُونَ عِندَهُمُ الْعِزَّةَ فَإِنَّ الْعِزَّةَ للَّهِ جَمِيعاً

“Улар мўъминларни қўйиб кофирларни дўст тутадилар. Улар ўша кофирлар олдидан куч-қудрат излайдиларми?! (Овора бўладилар!) Зеро, бор куч-қудрат Аллоҳникидир”.

“Нисо” сураси, 139-оят.

Ҳозир бу ўта муҳим ҳодисани ҳеч ким эсламай қўйди. Охиратга иймони йўқларнинг бундан ҳолларда доим айтадиган аҳмақона: “Бу табиий офат!” .. деганлари эмасди, бу балки Қаҳҳор зотнинг Ўз ҳадиси қудсийда билдирганидек, Унинг дўстлари билан урушганларга қарши Аллоҳнинг уруши эди. Аллоҳу акбар!

Тоҳиржон биродаримиз билан бир сафда кечган 13 йил давомида мен кўрган у кишининг сермазмун ҳаётларини, Аллоҳ ато этган бой қобилият истеъдодларини ва серқирра жиҳодий фаолиятларини батафсил ёритсам, шояд бир китоб ҳам бўлар. Бу ерда шунчаси билан кифояландик. Менинг юрагимда бу биродарим ҳақиқий мўъмин, асл дўст сифатида нақш уриб қолдилар. Тоҳиржон биргина менинг эмас, балки жамоатимизнинг жони дили эдилар. Елкаларида шунча масъулиятлар юки бўлсада, биродарлар билан доим хушфеъл, хушчақчақ бўлардилар. У киши қаерга келсалар, мўъминларнинг юрагига хурсандчилик сурур ва енгиллик кирарди, ҳузурларида оғир мушкулот-муаммолар осон бўлиб қоларди, фосиқлар тийилиб, фасод кўринмай кетарди.

Кофирлар бизни шундай ажойиб биродаримиздан айирдилар. Маълумки, бу вақтинча дунёдан мўъмину кофир ўз вақти соатида ҳамма кетади. Биз ҳам кетамиз. Бунда энг муҳими Аллоҳнинг ризоятига кетишимиздир, шуни биз ҳам орзу ва умид қиламиз. Олдинроқ кетган Тоҳиржон биродаримиз билан бир муддат айрилиб турганимизга қайғурамиз, холос. Яратган зот шаҳидларни ўликлар дейишдан, ҳатто шундай ўйлашдан ҳам қайтаради. Тоҳиржон ва бошқа ҳамма шаҳидлар шарт-шароитлари ва ўлчов-меъёрлари ердагидан ўзгача бўлган яхшироқ оламдадирлар ва Аллоҳ ўз фазлу карами билан уларга берган неъматлардан хушнуд ҳолларида баҳраманд бўлаётганларидан биз беҳад мамнунмиз ва ортларидан бу саодатманд бандаларига бориб қўшилмоқни Аллоҳдан ўзимизга тилаб қоламиз.

وَ لاَ تَقُولُوا لِمَنْ يُقْتَلُ فِي سَبِيلِ اللهِ أَمْوَاتٌ بَلْ أَحْيَاءٌ وَ لَكِنْ لاَ تَشْعُرُونَ

“Ва Аллоҳ йўлида ҳалок бўлган (шаҳид)лар ҳақида: “(Булар) ўликлар” – демангиз! Йўқ, улар тириклардир, лекин сизлар сезмайсизлар”.

“Бақара” сураси, 154-оят

وَ لاَ تَحْسَبَنَّ الَّذِينَ قُتِلُوا فى سَبِيلِ اللَّهِ أَمْوَاتًا، بَلْ أَحْيَاءٌ عِندَ رَبِّهِمْ يُرْزَقُونَ‏ * فَرِحِينَ بِمَا ءَاتَاهُمُ اللَّهُ مِن فَضْلِهِ وَ يَستَبْشِرُونَ بِالَّذِينَ لَمْ يَلْحَقُوا بهِم مِّنْ خَلْفِهِمْ أَلاَّ خَوْفٌ عَلَيْهِمْ وَ لاَ هُمْ يَحْزَنُونَ‏

“Аллоҳ йўлидаги жангда ўлдирилган зотларни ҳаргиз ўликлар деб ўйламанг! Йўқ, улар тириклардир! У зотлар Аллоҳ Ўз фазлу карами билан уларга берган неъматлардан хушнуд ҳолларида баҳраманд бўлмоқдалар ва ҳали ортларидан етиб келмаган биродарларига ҳеч қандай хавфу хатар йўқлиги ва ғамгин бўлмасликлари ҳақида хушхабар бермоқдалар”.

“Оли Имрон” сураси, 169-170-оятлар

Ўзбекистон Исломий Ҳаракатининг мужоҳидлари муқаддас жиҳодларини қўмондон Жумъабой ва амир Тоҳиржон роҳимаҳуллоҳ учун қилмаганлар, балки холис оламлар Парвардигорининг розилиги учун қилиб келганлар. Робб таоло эса доим тирик, мудроқ босмас ва душманларидан албатта интиқом олувчидир. Биз Аллоҳгагина суянганмиз ва қадарига тўлиқ таслиммиз!

رَضِيتُ بِاللهِ رَبًّا، وَ بِالإِسْلاَمِ دِينًا، وَ بِمُحَمَّدٍ صَلَّى اللهُ عَلَيْهِ وَ سَلَّمَ نَبِيًّا وَ رَسُولاً

То бизнинг жамоатимиз ва бошқа мўъмину мужоҳидлар Аллоҳга ҳақиқий суянган эканмизу Аллоҳ биз билан экан, бутун дунё – инсу жин йиғилиб келса ҳам бизни енга олмас!

إِن يَنصرْكُمُ اللَّهُ فَلا غَالِب لَكُمْ وَ إِن يَخْذُلْكُمْ فَمَن ذَا الَّذِى يَنصُرُكُم مِّن بَعْدِهِ وَ عَلى اللَّهِ فَلْيَتَوَكَّلِ الْمُؤْمِنُونَ‏

“Агар сизларга Аллоҳ ёр бўлса ҳеч ким сизлардан ғолиб бўлмас. Ва агар У зот сизларни ёрдамсиз қўйса, Ундан ўзга ҳеч бир зот сизларга ёрдамчи бўлмас. Мўъминлар ёлғиз Аллоҳнинг Ўзигагина таваккул қилсинлар – суянсинлар!”

“Оли Имрон” сураси, 160-оят

Мусибат етганда мўъминлар Фотима розияллоҳу анҳонинг сўзларини эслайдилар:

“Росулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васалламнинг вафотларидан кейин бошқа мусибатлар бизга осон кўриниб қолганди”.

Кофирлар, мунофиқлар, муртадлар, жосуслар, хоинлар – барча Ислом душманлари иккала қулоқлари билан эшитиб қўйсинлар:

Ўзбекистон Исломий Ҳаракати шаҳид амири Муҳаммад Тоҳир “Форуқ” раҳимаҳуллоҳ бошлаган жиҳодларини ҳамма йўналишда давом эттирмоқда ва иншааллоҳ бундан кейин ҳам Аллоҳнинг фазли ва нусрати билан Аллоҳ буюрганидек ва амиримиз васият қилганларидек то Аллоҳнинг ерида Аллоҳнинг шариати ғолиб бўлгунга қадар давом эттиражакмиз!!!

Росулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васалламнинг биз умматларига берган таълимотларига биноан, йўқотилган суюкли кишимиз ё нарсамиз ўрнига бизга янада яхшироғини Аллоҳ ато этишини сўраб қоламиз.

Аллоҳ субҳанаҳу ва таоло Ислом умматининг ўтган ҳамма шаҳидларининг шаҳодатларини қабул этсин! Қолганларимизга ҳақ йўлда истиқоматни, доимий ҳидоятни ва уларга яхшилик билан эргашишни насиб айласин! Дунёю охиратда бизни Ўзи рози бўлган бандаларидан қилсин!

 Амир Тоҳиржоннинг, қўмондон Жумъа Намангонийнинг, амир Байтуллоҳ Маҳсуднинг, Абу Мусъаб Зарқовийнинг, Шамил ва Хаттобнинг ва бошқа барча шаҳидларимизнинг ҳамда мазлум бўлган мўъмин ва мўъминаларнинг қасосларини – интиқомларини Ислом душманларидан тўла-тўкис олишга бизни муваффақ этсин!!!

Ва ахиру даъвана анил ҳамду лиллаҳи роббил аламийн.

Вас салоту вас салому ала росулиҳи Муҳаммад ва ала алиҳи ва асҳабиҳи ажмаъийн.

Ассаламу алайкум ва роҳматуллоҳи ва барокатуҳ.