Аллоҳга ҳамду сано ва Пайгамбарига саловатлар бўлсин.
Ҳаракатда аввалдан юрган биродарлар Тожикистон, Чеченистон, Афғонистонларда ўтган имтиҳон қийинчиликларини яхши билишади. Аввалги ижтимоий, сиёсий, иқтисодий, имтиҳон, қийинчиликлар даврида ҳам кўп биродарлар ихлос билан ўзларини иймоний бурч – вазифаларини ажойиб даражада бажарганлар.
Аллоҳдан қўрққан ҳолатда, байтулмол, ейиш-ичиш, кийиниши, ўзаро муомалаларда ансорлар билан бўладиган ҳар қандай масалаларда, (фарқи йўқ, улар биз билан қандай муомала қилади) аввалги қийинчиликларни кўп эслашимиз керак.
Бошқаларни маломат қилмасдан ўзимизни тарбия қилишимиз керак...
“Амри-маъруф наҳий мункарни” кенг йўлга қўйиш ва ҳамма соҳаларда биродарлар ихлос ва фақат ихлос қилишлари шарт. Ўзимизни ўнгламасдан жамиятни ўнглайман дейишлик бу ақидамизга зид бўладиган нарсалардан эканлигини унутмайлик.
Қалбимизга дунё муҳаббати келаётганда асҳоби киромларни эслайлик.
Абу Дардо розияллоҳу анҳу Дамашққа волий бўлиб турган вақтида (Умар розияллоҳу анҳу халифалик даврида), халифа унинг ишини текширгани бориб уйига киради. Ҳаво совуқ, қиш пайти эди. Уйида бир кўрпа, бир ёстиқ ва баъзи майда нарсалар бор холос. Кўрпани ичида пахта ўрнига шағал солинган эди.
Халифа Умар разияллоҳу анҳу уни фақир ҳолатини кўриб сўрайди: “Эй Абу Дардо ахир мен сенга рўзғорингга нарса сотиб олиш учун пул жўнатгандимку!” Абу Дардо: “Эй Умар унутдингми? Росулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васалламни: “Бу дунёдан бир отлиқ юк олганчалик юк олинглар”, деганларини. Умар розияллоҳу анҳу бу жавобни эшитиб ҳўнграб йиғлаб юборади. Икковлари кечаси билан йиғлаб тонг оттирадилар. Тонг отгач Ҳалифа Умар Мадинага қайтиб кетади.
Абу Ҳурайра розияллоҳу анҳу волий қилиб тайинланганда у волий қилинган ўлкага кириб бораётган пайтини эслайлик. Уни кутиб олгани жуда катта халқ кўча-майдонларни тўлдириб чиқади. Бир боғ ўтинни орқалаб-кўтариб оломон ичига кириб боради: “Волийга, волийга йўл беринглар!”, деб.
Албатта Ҳаракат бу йўлда кўп соҳаларда пешқадам бўлиб, кўп қурбонлар бериб, катта-катта хизматлар билан жиҳод ибодатини Аллоҳ қодир қилганича бажариб келяпти.
Қирғизистон жиҳодини эслайдиган бўлсак. Иқтисодни қийинлигидан бир биродар оддий шерсть шимни рюкзак йўқ сабабли рюкзак қилиб олиб кетганига кўпчилик гувоҳ бўлган. Қандай қилган?, дейсизми! Шимни ҳеч қаерини бузмасдан икки пойчасини тугиб, яъни пойчаларда беркитиб, оғзини бойлаб, иккита елкага осадиган қилиб ип боғлаб, ичига нарсаларни солиб таваккал кетаверган. Бу Қирғизистон жиҳодини бошланиши эди. Кейинчалик ҳолат яхшиланиб кетган.
Худди шу биродарга пойафзал топилмади. Косиб биродар ташлаб юборилган пойафзалларни учтасидан битта пойафзал тикиб, тайёрлаб берганига Аллоҳнинг ўзи гувоҳдир.
Ҳа биродарлар, Чусалдаги, Девонасувдаги, Тавилдарадаги машаққатларни... ловия еявериб шишган қоринлар билан ҳам ҳар куни эрталаб эъдод машқларни бир эсласак.
Шаҳид Мўмин Ота – Абу Шуҳадо, “Жиҳод қиламан, ман чиниқишим керак”, деб эъдод майдонида ўзи ёши ўтганига қарамасдан у киши шундай натижаларга эришдики, ҳозиргача анча-мунча ёшлар унга эришолмайди. Жанг майдонларида ҳам у киши ёшлар билан бирга ҳамма машаққатлардан тенг елкама-елка ўтди. Роҳимаҳуллоҳ.
Бундай мужоҳидлар ҳаракатимизда кўп ўтган ва ҳозир ҳам анчагина бор. Биз фақат баъзи бирларини эсламоқдамиз ва айтмоқчи бўлган мана бу сизу бизга Роббимиз тарафидан ҳаёти дунёдаги умр, ажиб немат-имконият қилиб берилганини, ундан яхши амаллар учун тез ва унумли фойдаланишга шошилиш кераклигини айтмоқчимиз.
Амални катта-кичик, демай Аллоҳнинг розилигини энг аввалги мақсад қилиб, жаннатни умид қилишимиз, дунёвий ишларимизни ҳам охират учун қилишимиз шартдир.
Аллоҳ таъоло ўзимизга амал қилишликни насиб этсин.