ЎЗБЕКИСТОН ИСЛОМИЙ ҲАРАКАТИНИНГ АМИРИ МУҲАММАД ТОҲИР “ФОРУҚ” ШАҲОДАТИ МУНОСАБАТИ БИЛАН ИСЛОМ УММАТИГА БАЁНОТ
بسم الله الرحمن الرحيم
Мўъминларга жиҳодни фарз қилган еру осмонлар Роббиси Аллоҳ таолога ҳамду сано бўлсин. Мужоҳидлар имоми бўлмиш Аллоҳнинг элчиси Муҳаммад ибн Абдуллоҳга ва у зотнинг ер юзига қилич ва Қуръон билан ҳидоят нурини тарқатган баҳодир олийҳиммат асҳобларига салоту саломлар бўлсин. Аммо баъд:
Барча мўъмин биродарларга, муслима опа-сингилларга, муҳожир ва муҳожираларга, мужоҳид ва мужоҳидаларга ассаламу алайкум ва роҳматуллоҳи ва барокатуҳ.
Аллоҳ таоло Қуръони каримда марҳамат қиладики:
أَعُوذُ بِاللهِ مِنَ الشَّيْطَانِ الرَّجِيم
وَ لَنَبْلُوَنَّكُمْ بِشَىْءٍ مِنَ الْخَوْفِ وَ الْجُوعِ وَ نَقْصٍ مِنَ الأَمْوَالِ وَ الأَنْفُسِ وَ الثَّمَرَاتِ وَ بَشِّرِ الصَّابِرِينَ، اَلَّذِينَ إِذَا أَصَابَتْهُمْ مُصِيبَةٌ قَالُوا إِنَّا للهِ وَ إِنَّا إِلَيْهِ رَاجِعُونَ، أُولَئِكَ عَلَيْهِمْ صَلَوَاتٌ مِنْ رَبِّهِمْ وَ رَحْمَةٌ وَ أَولَئِكَ هُمُ الْمُهْتَدُونَ.
“Албатта Биз сизларни хавфу хатар, очлик, молу жон ва мева-чеваларни камайтириш каби нарсалар билан имтиҳон қиламиз. (Эй Муҳаммад алайҳис-салом), бирор мусибат келганда: “Албатта биз Аллоҳнинг (бандаларимиз) ва албатта биз У зотга қайтгувчилармиз”, дейдиган сабрли кишиларга хушхабар беринг! Ана ўшаларга Парвардигорлари томонидан салавот (мағфират) ва раҳмат бордур. Ана ўшалар ҳақ йўлни топгувчилардир”.
“Бақара” сураси, 155-157-оятлар
Аллоҳнинг башариятга охирги элчиси ҳисобланмиш пайғамбаримиз Муҳаммад соллаллоҳу алайҳи васаллам аҳли иймон наздида энг бахтли мақом ҳисобланмиш Аллоҳ йўлидаги шаҳидликни орзу қилиб марҳамат қиладики:
وَالَّذِى نَفْسُ مُحَمَّدٍ بِيَدِهِ لَوَدِدْتُ أَنِّى أَغْزُو فِى سَبِيلِ اللَّهِ فَأُقْتَلُ ثُمَّ أَغْزُو فَأُقْتَلُ ثُمَّ أَغْزُو فَأُقْتَلُ
“Муҳаммаднинг жони Унинг қўлида бўлган зотга қасамки, мен Аллоҳ йўлида жанг қилиб қатл қилинишимни, сўнг яна жанг қилиб яна қатл қилинишимни, сўнг яна жанг қилиб яна қатл қилинишимни суярдим”.
Муттафақун алайҳ.
Самовотлар ва Ер Роббиси Аллоҳ таолонинг қонун суннатига кўра ҳақ билан ботил ўртасидаги кураш Қиёматгача давом этади. Бу курашда Ислом уммати катта-катта мусибатларни бошидан ўтказиб, катта-катта қурбонликлар берди ва бериб келмоқда. Чеченистонда қўмондон Хаттоб, Ироқда Абу Мусъаб Зарқовий, Афғонистонда қўмондон Жумабой ва қўмондон Додуллоҳ, Покистонда Байтуллоҳ Маҳсуд каби ўнлаб, юзлаб, балки минглаб бундай қурбонликларни ҳисобласак бўлади.
Аллоҳга ҳамдлар бўлсинки, бошқалар дунёнинг арзимаган ҳақир матоларига эришиш учун ўзаро мусобақа қилиб турган ушбу паллада Ироқ, Афғонистон, Чеченистон, Фаластин ва бошқа диёрлардаги Ислом умматининг ҳозирги жиҳодий раҳбарлари умматнинг азизлиги йўлида Аллоҳнинг йўлида қатл қилинишга мусобақа қилишмоқда. Замонамиздаги ушбу жиҳодий раҳбарларнинг куфр томонидан номардона, пасткашлик ва хиёнат услублар билан қатл қилинишига қарамай Ислом уммати учун кундан кунга ғалаба ва фатҳ аломатлари кўриниб бормоқда.
Бу исломий инқилобда Ўзбекистон Исломий Ҳаракати ҳам ўз ҳиссаси билан ажраб туради ва бу курашда Ҳаракат ҳам кўпгина тажрибали – устоз мужоҳидларини, итоатда мустаҳкам турган юзлаб фидойи шогирдларини қурбон берди. Жумладан Қўмондон Жумабой Намангоний, Устоз Абу Абдуллоҳ Покистоний, Зубайр ибн Абдураҳийм, Али Талҳа, Муфтий Абу Бакр каби ўзининг энг суюкли муҳим раҳбарларини Аллоҳ йўлида фидо қилган.
Хусусан, жиҳодий жамоатимизнинг Аллоҳнинг дини азиз бўлиши йўлидаги энг катта қурбонлиги 1430 йил 6-Рамазон (мелодий 2009-йил, 27-август) куни Америка жосус тайёраси ҳужуми натижасида Амиримиз Муҳаммад Тоҳир “Форуқ”нинг шаҳид бўлишларидир.
Шу муносабат билан биз шарқу ғарбдаги Ислом уммати фарзандларига, хусусан Мовороуннаҳр ва Хуросон диёридаги мусулмонларга тавҳид шерларидан бўлмиш Ўзбекистон Исломий Ҳаракати Амири Муҳаммад Тоҳир “Форуқ”нинг ўзининг бир неча сафдош мужоҳидлари билан бирга муқаддас шаҳодат бахтига эришгани муносабати билан ўз таъзиямизни, ва шу вақтнинг ўзида табригимизни ҳам изҳор қиламиз. Аллоҳ таоло яқин Ислом тарихида ўз ўрнига эга бўлган бундай етук раҳбарни фирдавс жаннатларига киргизсин. Амин.
وَ الَّذِينَ قُتِلُوا فِي سَبِيلِ اللهِ فَلَن يُضِلَّ أَعْمَالَهُمْ، سَيَهْدِيهِمْ وَ يُصْلِحُ بَالَهُمْ، وَ يُدْخِلُهُمُ الْجَنَّةَ عَرَّفَهَا لَهُمْ
“Аллоҳ йўлида ўлдирилган зотларнинг амалларини ҳаргиз зое кеткизмас. Уларни (жаннат йўлига) ҳидоят қилур ва ишларини ўнглар. Уларни (Аллоҳнинг) Ўзи уларга танитган жаннатга киритур”.
“Муҳаммад” сураси, 4-6-оятлар.
Албатта кўздан ёш оқади, қалб хафа бўлади, суюмли раҳбаримиздан, йўлбошчимиздан ажраганимизга ғамгинмиз. Лекин Роббимиз рози бўладиган сўзнигина айтамиз, холос.
Мўъмин киши учун шаҳодатдан ҳам мукаррамроқ хотима борми? Шаҳодатдан ҳам кўра раббоний улуғ неъмат борми? Шаҳодат муқаддас ва буюк бахтдир. Шаҳодат Аллоҳ таоло томонидан ўзи танлаб олган бандаларига берадиган неъматидир. Шаҳиднинг тожи шарафдир. Аллоҳнинг ризолиги унинг наздидадир. Набийлар, сиддиқлар, солиҳлар унинг жаннатдаги ҳамроҳларидир. Бу буюк бахтга эришганлар учун хафалик ва ғамгинлик йўқдир..
Иншааллоҳ биз мужоҳидлар нусрат ва фатҳга эришишимиз учун қонлар тўкилиши, жасадлар майда-майда бўлиши зарурлигини тушуниб етганмиз. Яхшиларимизни бу йўлда Аллоҳ таоло танлаб шаҳид қилиб олишлиги табиийдир. Оқибат тақводорлар учундир
Ушбу аслзода раҳбарлар қони уруш, жанг ва жиҳод оловини янада ёндирадиган, куфр аҳлини куйдирадиган янги ёқилғилардир.
Биз танлаган ушбу муқаддас йўлга гуллар тўшалган эмас. Балки биз бу йўлда қону жуссалар устидан юриб борамиз. Ушбу йўлда Росуллулоҳнинг юзлари қонаган, муборак тишлари синган. У кишининг асҳоблари Умар ибн Хаттоб, Усмон ибн Аффон, Алий ибн Абу Толиб розияллоҳу анҳумлар бу йўлда ўз азиз жонларини қурбон қилиб шаҳодат мақомига эришганлар.
وَ مَا مُحَمَّدٌ إِلاَّ رَسُولٌ قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلِهِ الرُّسُلُ، أَفَإِنْ مَاتَ أَوْ قُتِلَ انْقَلَبْتُمْ عَلَى أَعْقَابِكُمْ، وَ مَنْ يَنْقَلِبْ عَلَى عَقِبَيْهِ فَلَنْ يَضُرَّ اللهَ شَيْئًا، وَ سَيَجْزِي اللهُ الشَّاكِرِينَ
“Муҳаммад фақат бир пайғамбар, холос. Ундан илгари ҳам пайғамбарлар ўтгандир. Бас, агар у (яъни, Муҳаммад алайҳис-салом) вафот қилса ёки ўлдирилса, кетингизга (куфрга) қайтиб кетасизларми?! Кимда-ким кетига қайтиб кетса, Аллоҳга бирон зиён етказа олмас, (балки фақат ўзига зарар қилади, холос). Аллоҳ эса (йўлларидан қайтмай) шукр қилгувчи бандаларини муносиб мукофотлайди”.
“Оли Имрон” сураси, 144-оят.
Ислом уммати Аллоҳнинг элчиси Муҳаммад алайҳис саломнинг вафотичалик катта мусибат ва йўқотишга учраган эмас. Лекин Ислом дини у кишининг вафоти туфайли ўлган эмас. Балки янада қуввати ва ҳайбати зиёда бўлиб, дунёнинг ҳамма бурчагига тарқалиб ёйилган, холос.
Аллоҳ таоло ўз динини бизни ёки биздан бошқаларни сабаб қилиб сақлашга кафолат берган. Бизнинг юпанчимиз шулки, ушбу раҳбарлар вафоти билан дин сақланиб қолмоқда, иншааллоҳ.
Мана ҳозир ана ўша биз учун мусибатли ва қайғули кунга роппа-роса бир йил бўлди. Росулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи ва салламнинг жангдаги суннатларига амал қилган ҳолда, нозик ҳал қилувчи, оғир жанг асносида мусулмонларнинг кўнгли чўкмаслиги, кофирларнинг руҳияти кўтарилмаслиги учун бу мусибатни ўша вақтда эълон қилмасликни лозим тутдик.
Шу ўринда Ислом умматига ва хоссатан мужоҳидларга Аллоҳ таолонинг ушбу оятини эслатиб ўтишимиз ғоят муносибдир:
وَ لاَ تَهِنُوا فِي ابْتِغَاءِ الْقَوْمِ، إِنْ تَكُونُوا تَأْلَمُونَ فَإِنَّهُمْ يَأْلَمُونَ كَمَا تَأْلَمُونَ، وَ تَرْجُونَ مِنَ اللهِ مَا لاَ يَرْجُونَ، وَ كَانَ اللهُ عَلِيمًا حَكِيمًا
“Бу (кофир) қавмни қувишда сусткашлик қилмангиз! Агар қийналаётган бўлсангизлар, улар ҳам сизлар қийналганингиздек қийналмоқдалар. (Шу билан бирга) сизлар Аллоҳ томонидан улар умид қилмаган нарсани (яъни, савобни, шаҳидлик неъматига муяссар бўлишни, қолаверса, ғалаба қозонишни) умид қилмоқдасизлар-ку?! Аллоҳ билим ва ҳикмат эгаси бўлган зотдир”.
“Нисо” сураси, 104-оят.
Эй Ислом уммати! Ғамгин бўлманглар. Зеро шаҳид амиримиз уммат учун азизлик ва шараф йўлини кўрсатиб, бу йўлни ўзининг қони билан ёритиб равшан қилиб бу имтиҳон дунёсидан риҳлат қилди.
Аллоҳ таоло шаҳид Амиримизни ва бошқа шаҳид биродарларини Фирдавс жаннатларига насиб қолсин. Ва қолган мужоҳид биродарларига бу жиҳод йўлида собитқадамлик ва истиқомат берсин. Амин.
Ислом уммати яхши билсинки, умматнинг мужоҳид фарзандлари ҳар куни ўз раҳбарларини ва аскарларини умматнинг юзидан хорлик тупроғини қоқиш учун, йўқотган азизлигини қайтариш учун қурбон бермоқда. Шаҳидларимиз Ислом байроғини кўтариб келган жойдан биз иншааллоҳ янги чўққилар сари илдам ҳаракатимизни давом эттиражакмиз. Ҳозир сустлашишга, кечикишга ўрин йўқдир. Ҳиммату азиматда, саботу истиқоматда бўлинглар!
وَ لاَ تَهِنُوا وَ لاَ تَحْزَنُوا وَ أَنْتُمُ الأَعْلَوْنَ إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنينَ
“(Эй мўминлар, куфрга қарши курашда) сустлашмангиз ва (жангдаги мағлубият сабабли) ғамгин бўлмангиз! Агар (ҳақиқий) иймон эгалари бўлсангизлар, сизлар устун бўлгувчидирсизлар”.
“Оли Имрон” сураси, 139-оят
Ўзбекистон Исломий Ҳаракати ўзининг суюмли раҳбаридан ажраган охирги йилда жамоат сиёсий, ҳарбий жиҳатдан асло заифлашган эмас. Балки жамоатимиз муназзам, тартибли равишда жиҳод ибодатини чиройли суратда давом эттирмоқда, алҳамдулиллаҳ.
Муҳаммад Тоҳир “Форуқ”нинг шаҳодати мужоҳидларга ўз йўлларида янада истиқоматда бўлишни ундади, холос. Икки ҳарбий жабҳа – Афғонистон ва Покистонда кофирларга, мунофиқларга, салибийларга кучли аскарий зарбалар берилган ва берилмоқда. Янги-янги мужоҳидлар тарбияланиб, тавҳид ҳимоячилари сони кундан-кунга зиёда бўлмоқда. Минтақадаги куфр лашкари тобора заифлашиб бормоқда. Мовороуннаҳрнинг мазлум мусулмонлари учун қалблари хурсанд ва шодон бўладиган кунлар тобора яқинлашиб бормоқда, иншааллоҳ.
Раҳбаримиз шаҳодатини хабарини эшитиб қувонаётган Америка, Русия, Исроил, Хитой каби фиръавнларга ва бошқа каттаю кичик кофир ва мунофиқларга айтадиган сўзимиз шулдир:
Эй Аллоҳнинг душманлари! Сенлар биз билан эмас, мағлуб бўлмайдиган Қаҳҳор зот Аллоҳга қарши жанг қилмоқдасанлар. Аллоҳга қарши жанг қилганлар албатта мағлуб бўлажакдир.
Эй кофирлар! Билгинларки, сенлар битта жиҳодий жамоат билан жанг қилаётганлари йўқ.. Балки сенлар Аллоҳга ва унинг динига қарши жанг қилмоқдасанлар. Ва бу жангда бир неча мужоҳидлар шаҳид бўлиши билан сенлар ҳеч қандай ютуққа эриша олмайсанлар.
Эй кофирлар! Билгинларки, раҳбарларимиз шаҳид бўлиши жиҳод карвонини тўхтатиб қолмайди. Балки бу карвонни янада олдинга ундайди, суръатини янада тезлаштиради, саботимизни янада мустаҳкам қилади ва ўзимиз танлаган ақида ва манҳажга бўлган ишончимизни янада зиёда қилади.
Биз Ўзбекистон Исломий Ҳаракатининг мужоҳидлари, масъул раҳбарлари, қўмондонлари ва барча оддий аъзолари Муҳаммад Тоҳир “Форуқ” васиятига кўра ва аҳли ҳал вал ақднинг мутлақ иттифоқи билан унинг содиқ эски сафдошларидан ва ҳамфикр дўстларидан бўлмиш биродаримиз Усмон Одилга иттифоқ бўлган ҳолда итоат байъати ва аҳдини бердик. Жиҳод ибодатидаги устозимиз ҳисобланмиш Муҳаммад Тоҳир “Форуқ” васиятларига мувофиқ, Аллоҳнинг калимасини олий қилиш ва исломий хилофатни ўрнатиш йўлида қурбонлик бериш учун то шаҳодат етгунча дин хизматида бўлишга ва жамоатни маҳкам ушлашга аҳд бердик. Аллоҳ ҳаммамизни ўз аҳдларимизда собит қилсин. Амин!
وَ كَأَيِّن مِنْ نَبِيٍّ قَاتَلَ مَعَهُ رِبِّيُّونَ كَثِيرٌ فَمَا وَهَنُوا لِمَ أَصَابَهُمْ فِي سَبِيلِ اللهِ وَ مَا ضَعُفُوا وَ مَا اسْتَكَانُوا وَ اللهُ يُحِبُّ الصَّابِرِينَ
“Қанчадан-қанча пайғамбарлар ўтганки, улар билан биргаликда кўпдан-кўп художўйлар (кофирларга қарши) жанг қилганлар. Ҳамда Аллоҳ йўлида ўзларига етган машаққатлар сабабли сусткашлик – заифлик қилмаганлар ва (кофирларга) бўйин эгмаганлар. Аллоҳ мана шундай сабр қилгувчиларни севади”.
“Оли Имрон” сураси, 146-оят.
وَ آخِرُ دَعْوَانَا أَنِ الْحَمْدُ للَّهِ رَبِّ الْعَالَمِينَ
Вассалому алайкум ва роҳматуллоҳи ва барокатуҳ.
ЎЗБЕКИСТОН ИСЛОМИЙ ҲАРАКАТИНИНГ РАСМИЙ НОТИҒИ
Мужоҳид АБДУЛ ФАТТОҲ АҲМАДИЙ
6 рамазон, 1431 ҳижрий йил
17 август, 2010 мелодий йил