www.furqon.com

وَ لَئِنْ قُتِلْتُمْ فِي سَبِيلِ اللهِ أَوْ مُتُّمْ لَمَغْفِرَةٌ مِنَ اللهِ وَ رَحْمَةٌ خَيْرٌ مِمَّا يَجْمَعُونَ

“Гарчи Аллоҳ йўлида қатл қилинсангиз ҳам ёки ўлсангиз ҳам, Аллоҳдан бўладиган мағфират ва раҳмат улар жамлайдиган нарсадан яхшидир”, (“Оли Имрон”-157) - дея марҳамат қилган Аллоҳга ҳамду санолар бўлсин.

“Аллоҳ йўлида ўлдирилишни ва яна тирилтирилишни, сўнгра яна ўлдирилишни ва яна тирилтирилишни ва ўлдирилишни орзу қиламан”, деган пайғамбарга, адллари билан ҳақни ёйган, қурбонликлари билан динни сақлаган, унинг олий бўлиши учун қонларини тўккан

فَمَا وَهَنُوا لِمَا أَصَابَهُمْ فِي سَبِيلِ اللهِ وَ مَا ضَعُفُوا وَ مَا اسْتَكَانُوا

“Аллоҳ йўлида етган мусибатдан бўшашмаган, заифлашмаган ва бўйсунмаган” (“Оли Имрон”-146) у зотнинг оилалари ва асҳобларига ҳамда то Қиёматгача уларнинг йўлларини тутган, улар каби жиҳод ва сабр қилганларга салоту саломлар бўлсин.

Сўнг:

Ислом умматининг буюк кунларидан бир тарихий кунда, унинг муборак умри давомидаги қаҳрамонлари ва мардларининг ўринларидан фарқли бўлмаган бир ўринда, аввалгилару кейингиларнинг яхшилари тутган равон бир йўлда Мужоҳид, Етакчи, Зоҳид, Муҳожир Шайх Абу Абдуллоҳ Усома бин Муҳаммад бин Лодин раҳимаҳуллоҳ ўлдирилди.

У буюк етакчилар, аҳдига вафо қилган аскарлар, шарафли чавандозлар изма-из кетаётган умматнинг муҳтарам карвонига етишмоқ учун сидқ майдонида ўз сўзини амал билан ва даъвосини ҳужжат билан тасдиқлади. Динида пасткашлик қилиб қўйишни, ғазабга учраган ва адашганларнинг тақдирига хору зорлик ёзилганлари олдида ўзини паст тутишни, уларга ўз тизгинини топширишни истамади. Қуролни қурол, кучни куч билан қарши олди. Асбоб-ускуналари, техникаси, учоқлари ва сон-саноқсиз одамларини мақтаниб ва одамларга кўз-кўз қилиб ўртага чиққан мутакаббир бир оломонга қарши чиқа олди. Унинг азму қарори уларнинг олдида заифлашмади, кучи йўқолмади, балки уларнинг олдида улуғвор бир қоя бўлиб юзма-юз турди ҳамда маъзур саналиб, омонатини адо қилганидан кейин ҳам одатий бўлиб қолган жангни давом эттирди ва ниҳоят хиёнат ва куфр ўқларига нишон бўлиб, жонини ўз Яратувчисига:

من يبذُلِ الرُّوحَ الْكَرِيمَ لِربِّه دَفْعاً لِبَاطِلِهِمْ فَكَيْفَ يُلامُ

“Ботилни рад қилиб, Парвардигорига азиз жонини таслим қилган кимса қандай маломат қилинсин?!” деганча топширди.

Мунаввар ҳаётини ўзи узоқ йиллар талаб қилгани, уни излаб, унга ҳавасманд бўлиб, ер юзини кезгани азизлик рамзи – Аллоҳ йўлидаги шаҳодат билан тугатмоқ мақсадида эди, бас шаҳидлик унга рўбарў келганида уни хурсандлик билан қарши олди.

وَ مَا يُلَقَّاهَا إِلاَّ الَّذِينَ صَبَرُوا وَ مَا يُلَقَّاهَا إِلاَّ ذُو حَظٍّ عَظِيمٍ

“Унга фақат сабр қилганларгина эришур. Унга фақат улуғ насиба эгаси бўлганларгина эришур”.

“Фуссилат” сураси, 35-оят.

Унинг сўзларининг уфқларда ҳамон жаранглаётган акс-садоси бизни тарк этмади: “Аллоҳ шаҳидликни раво кўрган кимса бахтлидир”. Унинг гумони ожизона эмас эди!

وَمَنْ ظَنَّ مِمَّنْ يُلاَقِي الْحُرُوبَ بِأَنْ لاَ يُصَابَ فَقَدْ ظَنَّ عَجْزَا

“Жангда бўлганлардан кимки ажр олмайман деб ўйласа, ожизона гумон қилибди”

Ислом умматига олийжаноб фарзанди Усоманинг шаҳид бўлиши муборак бўлсин!

Жидду жаҳдга, азму қарор ва сабрга, тўсиқлар ва жиҳодга, жуду карам (саховат)га, ҳижрату сафарларга, насиҳат ва ҳусни тадбирга, ҳикмат ва тажрибага тўла ҳаётдан сўнг бу асрдаги жиҳод шайхининг умри унинг қони, сўзлари, қарашлари ва хотимаси исломий умматимиз келажак авлодларининг томирларидаги жонга айланмоғи учун ниҳоясига етди.

Улар ундан улуғлик орзу-умидлар билан қурилмаслигини, етакчилик мансаб ва мақсад эмаслигини, ақида ва асослар тилларда чайналадиган қуруқ чиройли сўзлар эмаслигини, динга кераксиз вақт, амал ва сўзлар билан ёрдам бериб бўлмаслигини, дунёю охиратдаги азизликнинг йўли қарзини тўламоқчи ва масъулиятни зиммасига олмоқчи бўлганларга очиқ эканини, диндаги имомликка фақат сабр ва кучли иймон билан эришилишини, кишининг бойлиги сидқ ва ихлос эканлигини ўргандилар.

Агар америкаликлар Усомани ўлдира олган бўлсалар ҳам бу на уят ва на шармандаликдир. Ҳақиқий мардлар ва қаҳрамонлар фақат жанг майдонларида ўлдириладику?! Ҳар бир муддат ёзилгандир. Америкаликлар ўз оммавий ахборот воситалари, жосуслари, асбоб-ускуналари, аскарлари ва хавфсизлик хизматлари воситасида шайх Усома у учун яшаган ва унинг йўлида ўлдирилган нарсани ҳам ўлдира оладиларми? Йўқ, асло. Шайх Усома у ўлса ўладиган, кетса кетадиган бир ташкилот тузгани йўқ.

يُرِيدُونَ لِيُطْفِئُوا نُورَ اللهِ بِأَفْوَاهِهِمْ وَ اللهُ مُتِمُّ نُورِهِ وَ لَوْ كَرِهَ الْكَافِرُونَ هُوَ الَّذِي أَرْسَلَ رَسُولَهُ بِالْهُدَى وَ دِينِ الْحَقِّ لِيُظْهِرَهُ عَلَى الدِّينِ كُلِّهِ وَ لَوْ كَرِهَ الْمُشْرِكُونَ

“Оғизлари билан Аллоҳнинг нурини ўчирмоқчи бўлурлар, ҳолбуки, Аллоҳ, кофирлар ёқтирмаса ҳам, Ўз нурини тугал этгувчидир. У Зот, Ўз Расулини гарчи мушриклар ёқтирмасалар ҳам, ҳидоят ва ҳақ дин билан барча динлардан устун қилиш учун юборган Зотдир”.

“Саф” сураси, 9-оятлар

Бу оятлар ақл юритмайдиган кар ва кўр кимсаларнинг бўйинларига ўқталган ўқлар бўлиб қолаверади. Аллоҳнинг дини ва у билан бирга Аллоҳ йўлидаги жиҳод эса доимо қоим бўлиб боқий туради. Унинг ақидаларини покиза қалблар кўтарадилар, уни тирилтириш учун пок қўллар ишлайдилар, унинг қарор топиши учун содиқ жамоатлар жидду жаҳд кўрсатадилар. Уларга қарши бўлганлару уларни ёрдамсиз қолдирганлар уларга то Аллоҳнинг ваъдаси келгунича зарар етказа олмайдилар.

Шайх Усома бин Лодин 20-асрда юборилган пайғамбар эмасди. У ушбу мукаррам мусулмон умматнинг Китобни қувват билан ушлаган, дунёсини охиратга алмашган ва бу йўлда астойдил ҳаракат қилган мусулмон бир мард кишиси эди. Биз уни шундай деб биламиз. Аллоҳ уни у динини юксалтирганчалик юксалтирди, Унинг сўзини ғолиб қилишга ҳаракат қилганчалик ғолиб қилди, у билан у фақат Парвардигоридан қўрққаничалик кофир халқларнинг барчасига қўрқув солди.

Усомани вояга еткизган уммат серфарзанд умматдир. У каби қурбонлик беришдан лаззатланадиган, сабрдан роҳатланадиган, душманларининг ҳаётини чидаб бўлмас қилиб уларга жаҳаннам эшикларини очадиган ёки уларни занжирбанд этиб жаннатга етаклайдиган мардлар ва қаҳрамонлар бу умматдан ҳали кўп чиқади. Шайх Усома бин Лодинни чиқарган Иймон, Қуръон ва Жиҳод мадрасасининг эшиклари ёпилмаган ва ёпилмайди. Аллоҳнинг китоби унинг ҳифзу ҳимоясида, унинг оятлари кеча-ю кундуз тиловат қилинмоқда. Унга қарши чор атрофдагилар киришсалар ҳам у ўчиб кетмайди. Қанақасига? Ахир бугун мусулмон умматимиз динига кўпроқ амал қилаётган, ақидаси учун кўпроқ қурбонлик бераётган, душманларига рўбарў бўлишда кучлироқ, ўзига қилинаётган ҳийла-найранглар ҳақиқатини кўпроқ тушунаётган бўлса! Бу умматда шундай бир тақводор, покиза бир авлод етишиб чиқдики, унинг вояга етишига шайх Усома раҳимаҳуллоҳ ва унинг яхши етакчилардан ва солиҳ даъватчилардан бўлган биродарлари ўз ҳиссаларини қўшдилар. Бу шундай бир авлодки, Иймони билан олий, Исломи билан азиз бўлади, кофир ғарбни, унинг сохта, беҳаё, бузғунчи, пасткаш ва ёлғончи маданиятини ёмон кўради. Бу шундай бир авлодки, иймон ва тўла ишонч билан Аллоҳ таолонинг:

وَ كَأَيِّن مِنْ نَبِىٍّ قَاتَلَ مَعَهُ رِبِّيُّونَ كَثِيرٌ فَمَا وَهَنُوا لِمَا أَصَابَهُمْ فِي سَبِيلِ اللهِ وَ مَا ضَعُفُوا وَ مَا اسْتَكَانُوا وَ اللهُ يُحِبُّ الصَّابِرِينَ، وَ مَا كَانَ قَوْلَهُمْ إِلاَّ أَنْ قَالُوا رَبَّنَا اغْفِرْ لَنَا ذُنُوبَنَا وَ إِسْرَافَنَا فِي أَمْرِنَا وَ ثَبِّتْ أَقْدَامَنَا وَ انْصُرْنَا عَلَى الْقَوْمِ الْكَافِرِينَ، فَئَاتَاهُمُ اللهُ ثَوَابَ الدُّنْيَا وَ حُسْنَ ثَوَابِ الآخِرَةِ وَ اللهُ يَحِبُّ الصَّابِرِينَ

“Қанчадан қанча Пайғамбарлар билан бирга кўплаб роббонийлар жанг қилганлар. Улар Аллоҳ йўлида етган мусибатдан бўшашмаганлар, заифлашмаганлар ва бўйсунмаганлар. Аллоҳ сабрлиларни севади. Улар: «Эй Роббимиз! Бизнинг гуноҳларимиз ва ишимиздаги исрофимизни Ўзинг кечиргин, собитқадам қилгин ва кофир қавмлар устидан бизга нусрат бергин», деган гапдан ўзга гапни айтмаганлар. Бас, Аллоҳ уларга бу дунё савобини ва охиратнинг гўзал савобини берди. Аллоҳ гўзал амал қилувчиларни севади”, (“Оли Имрон” сураси, 146-148-оятлар) - сўзларини такрорлаганча етакчиларининг ўлдирилишини ортга чекиниш учун вақт деб эмас, балки динга яқинлигини мустаҳкамлаш учун фурсат деб билади.

Агар Ислом ва Жиҳод нури бирон кимсанинг ўлдирилиши ё вафот топиши билан ўчиши мумкин бўлганида, махлуқотларнинг саййиди Муҳаммад соллаллоҳу алайҳи васаллам вафот этганларида ва араблардан кимлардир динидан қайтганида юз берган бўлур эди. Ёхуд мўминлар амири Умар ўз меҳробида, Усмон ўз мусҳафи олдида, Али ўз йўлида қонига бўялган вақтда унинг саҳифаси ёпилар эди. Аллоҳ уларнинг барчаларидан рози бўлсин.

Зикрлари, фатҳлари ва жиҳодлари билан шарқу ғарбни тўлдирган қанча-қанча етакчилар уларнинг йўлида юрдилар, аммо уларнинг ўлдирилиши билан ҳақ нури йўқ бўлмади, уларнинг йўқолиши билан издошлари ортга қайтмадилар, балки уларнинг ўлдирилишлари билан душманларига қарши ғазаблари, қасос олишга қатъиятлари ортди. Улар ҳақ байроғини қўлларида тутганча Парвардигорларининг қуйидаги сўзларини тиловат қилардилар:

مِنَ الْمُؤْمِنِينَ رِجَالٌ صَدَقُوا مَا عَاهَدُوا اللهَ عَلَيْهِ، فَمِنْهُمْ مَنْ قَضَى نَحْبَهُ وَ مِنْهُمْ مَنْ يَنْتَظِرُ وَ مَا بَدَّلُوا تَبْدِيلاً

“Мўминлардан Аллоҳга берган ваъдаларига содиқ қолган кишилар бордир. Бас, улардан баъзилари ажалини топди. Баъзилари эса, интизор бўлиб турибди. Улар бирор нарсани алмаштирмадилар”.