Қабоилда нима гап?! 30-сон.
"Куёвлар"
3 робиул аввал, 1429 ҳижрий – 11.3.2008-мелодий йил
أَمْ حَسِبْتُمْ أَنْ تَدْخُلُوا الْجَنَّةَ وَ لَمَّا يَعْلَمِ اللهُ الَّذِينَ جَاهَدُوا مِنْكُمْ وَ يَعْلَمَ الصَّابِرِينَ
"(Эй мўминлар), ёки Аллоҳ сизларнинг ичингиздан ким ҳақ йўлда жиҳод қилган-у, ким сабр-тоқат қилганини мутлақо билмай туриб жаннатга кирамиз, деб ўйладингизми?!" (Оли Имрон сураси, 142-оят.)
بسم الله الرحمن الرحيم
Мўминларнинг орасидан шаҳодат учун сараларини сайлаб олувчи Меҳрибон Зотга ҳамду санолар билан шаҳодатни қайта-қайта орзу қилган Пайғамбаримизга саловату саломлар бўлсин!
Кечқурун чарчаб ухлаган эканман, кечаси билан мухобарадан келган шовқин овози аранг келиб уйқумни бузишга ҳаракат қиларди. "Ҳомидий... Ҳомидий...!"
Бемаҳалдаги чақириқлардан сездимки, бир нима бўляпти. Бўлмаса умумий каналда кўп гапирилмас эди. Жанг бўлаётган бўлса керак, деб ташқарини тингласам бирорта ўқ овози келаётгани йўқ. Назаримда мухобарачилар ҳам кечаси билан ухламай ишлаб чиқишган. Бомдод вақти кирмаган пайтда ҳам улар алоқада фаол эди. Бир нима бўлгани аниқ. Афсус, сўраганим билан бизга айтишмайди, аниқроғи айтишолмайди. Лекин нима бўлаётганига кўп қизиқдим. Кўнглим ғаш. Кундузи ўз ишим бўйича мухобарачилар билан бир-икки маротаба гаплашдим, лекин шундаям нима гаплигини ва нима воқеалар бўлаётганини айтишмади.
Бу кун ҳам ўтди. Беш кунча бўлди ёнимизда радио бўлмай қолиб Ҳаракатда ҳам, дунёда ҳам нима гаплигидан хабаримиз йўқ.
Кечаси бир-бирига уланган ғалати тушларни кўрдим. Шуларнинг бирида телефонда гаплашаётган эканман. Дадам менга биродарлар жанг қилгани ва тўрт киши шаҳид бўлгани ҳақида хабар берди. Ўша тўрт кишидан бири Сайфуллоҳ Асад экани аниқ эсимда қолди.
Эрталаб Усмоний билан мухобара орқали гаплашиб қолдик.
– Янгиликларни эшитдингларми?
– Йўқ, қайдан эшитамиз... бизга ким ҳам айтарди. Ҳали навбат келмаган шекилли!
– Ростдан ҳам эшитмадингларми?
– Биласизку!...
– 07 га борингда!
– Келинг...
– Хўп... мақса-ад... тўртта куёвимиз бор! - деди.
Кўнглим шув этди. Қалбимдан бир нима узилиб олингандек бўлди. "Куёв", деб бизда шаҳидларни айтишарди. Янами?... Яна кимлардан ажралдик?... Сафимиз яна тўрттага камайдими?... Бирданига тўртта "куёв" бўлса яхшигина "тўй" бўлибди...
Дарров чуқур нафас олдимда ҳаяжонланганимни билдирмай:
– Кимлар экан?, дедим.
Усмоний тўртта баҳодир йигитларимизни ишора билан таниттирди.
Уларнинг ичида тушимда эшитган қаҳрамонлар сафидаги Сайфуллоҳ Асад ҳам бор эди.
Уни "Ҳомидийнинг қайин отаси" деганидан ўтган кеча мухобарачилар нимага "Ҳомидий"ни чақираётганининг сабабини билдим.
Сайфуллоҳ Асаднинг номи эшитилганда мунофиқларнинг оёқлари қалтираб турар эди.
У доим юзидаги табассум ила мен билан ҳазиллашиб гапириши ва қўлимни қисиб туриши кўз олдимдан кетмайди. Кофиру мунофиқларнинг адабини бериш керак бўлган ўринда у доим енг шимариб турадиган ҳақиқий шер йигитларимиздан эди.
Энди мунофиқлар хурсанд бўладиган бўлди. Ҳа, бу дунёда мунофиқларни хурсанд қиладиган ва мўминларни хафа қиладиган ишлар ҳам содир бўлиб туради. Аммо олдимиздаги абадий ҳаёт бунинг бутунлай тескариси.
Сайфуллоҳ Асадга ўхшаш шижоатли ва қўрқмас ботирлар умматнинг сармоясидир.
Иккинчиси Аббоснинг қайин укаси, шаҳид Исмоил аканинг ўғли Ҳусайн экан.
Ҳусайн ҳали соқоли чиқиб угурмаган ёш баҳодирларимиздан. Ёш бўлишига қарамай жуда кўп жангларда довюрак эканини кўрсатиб, доим оғир ҳолатлардан саломат чиқар эди. Ҳатто яраланган ҳам.
Лекин Ҳусайн бу гуруҳда йўқ эдику!... Уни бир ҳафтача олдин уйида кўрган эдим. Ҳа у шундай йигит. Бир қарасанг уйда – онасининг олдида, яна бир қарасанг жанг майдонининг аввалги сафида юради. Бир қарасангиз дунёда, бир қарасангиз жаннатда юрадиган ўғлонлар шунақа бўлади. Бундай йигитларни одамлар дунёда қадрламайди. Умуман олганда уммат ўз қаҳрамонларини улардан айрилгандан кейин билади. Аммо уларнинг оналари жуда яхши қадрлайди ва бераётган қурбонликларининг эвази жаннат бўлишини умид қилишади. Ёлғиз ўғилларини жаннат қизларига уйлаб қўяётган оналаримиздан Аллоҳ рози бўлсин!
Учинчи "куёв" узун бўйли язғиломлик биродарларимиздан Саййид экан.
Саййид ўзининг камгап ва кўп шижоат соҳиби экани билан танилган. 1-Вана жиҳодидан кейин жиҳодий вазифа билан юрганда қўлга тушиб икки йилга яқин Покистон қамоқхонасида асир бўлиб, ҳайвонга раво кўрилмайдиган азобларни бошидан кечириб чиққан мужоҳидларимиздан. Саййид анчадан буён шаҳодат ва ҳурлар шайдоси бўлиб қолган эди. Ҳали бир ой бўлмади бирга ўтирган эдик. Мр3 га ёзилган, унга ёқиб қолган янги ўзбекча нашидани айлантириб қайта-қайта тинглар эди.
Раҳматингдан но умидмасман,
Жаннатларингга кўп ҳавасман...
Дўстлар кетди энди қолиб нетаман?
Мен ҳам бир кун ҳузурингга кетаман,
Раҳм қилсанг дўстларимга етаман,
Ўзинг берган жонни таслим этаман.
Аллоҳ учун жонини аямайдиган мана шундай мардлари билан уммат фахрланса арзийди.
Тўртинчиси яқинда яраланган, бизга қўшилиб муҳожир бўлган Ваналик ансорларимиздан Юнус исмли йигитимиз экан.
Юнусни ярадор бўлган пайтда тузалиб олиши учун ишхонамда оз-моз қараб турган вақтдан буён танийман.
Бизга қўшилиб муҳожир бўлган ансорлар кўп. Тожикистонда ансорлик қилганлар Афғонистонда муҳожир, Афғонистонда ансорлик қилганлар Вазиристонда муҳожир, Ванада ансорлик қилганлар мана бу ерларда биз билан бирга муҳожир бўлиб юришибди.
Юнус ҳам муҳожирлик таъмини татиб кўрган ансорларимиздан бири эди.
Ҳа, бу йўлда фақат ғозийлик билан шаҳидлик эмас экан. Бу йўлда ярадор бўлиш ва душманга асир бўлиш, деган аччиқ имтиҳонлар ҳам бўлар экан. Аллоҳдан асир биродарларимизни саломат ҳолда яна оиласига ва сафимизга қайтишини сўраб дуо қиламиз.
Мен воқеани суриштирдим. Қисқа қилиб айтганда бу гуруҳ амир соҳибнинг топшириғи билан Қабоилдан ташқаридаги минтақага ўрнашиб, аскарлар қароргоҳига бимяк ҳужуми ва катталарини минага тушириш каби бир неча ҳарбий амалиётлар қилишган. Навбат ҳукуматнинг катта лавозимидаги шахсни ушлаб олиб келишга келган. Улар Аллоҳнинг изни билан кўзланган шахсни жуда осонлик билан қўлга киритишиб, уни олиб келаётган пайтда бу иш одамларга фош бўлиб қолади. Тез фурсатда улар қуршовга олинади. Амалдор шахснинг илтимоси билан булар қуршовдан чиқишга муваффақ бўлишади.
Аммо энди бу иш фош бўлгани учун ҳамда бу шахсни олиб кетишдан манфаат қолмагани учун фақат бу минтақадан саломат чиқиб кетиш пайида бўлган мужоҳидларга бу шахснинг ўрнига ўнта киши бериб алмаштириш таклиф қилинади. Биродарлар бу ишга рози бўлиб у шахсни алмаштириб орқага қайтиб анча юрганларидан кейин бошқа бир қуршовга тушиб қолишади. Жанг икки уч соатгача давом этади.
Бу пайт Миралидаги биродарларга бу хабар етиб келади ва улар 2-3 машина бўлиб уларга ёрдам бериш учун тезда ҳаракат қилишади.
Тоҳирнинг айтишича, мужоҳидлар қурол яроғлари билан шай бўлган ҳолда шижоат билан шаҳар томонга қараб кириб кетишган. "Текис ва катта йўлда шунча юрдикки, ҳатто орқада тоғ, деган нарса кўринмай қолди", дейди у.
Мужоҳидлар етиб боргунча жанг ниҳоясига етган экан.
Аввалда Сайфуллоҳ Асад билан Ҳусайн биродарларимиз шаҳид бўлишган. Кейин ўқ-дори тугаган, тутқинлик нималигини яхши билган Саййид яна қўлга тушиши аниқ бўлиб қолгани учун қўлидаги граната билан ўзини портлатади. Юнус ҳам унга эргашиб худди шундай қилади.
Мен бу гуруҳни бир неча кунлар олдин Мироншоҳга борган пайтимда кўрган эдим.
Улар мен меҳмон бўлиб турган жойга кутилмаганда кириб келишди. Улар ичида: Сайфуллоҳ Асад, Саййид, Юнус, Аббос ва яна бир ансор ҳам бор эди.
Улар кириб келиши билан хунук хона бирдан гўзал қасрга айланиб сув остига чўкиб қолган кўнгил бирдан тепага қалқиб чиқиб, қаҳрамонлар билан бирга хонага нур кириб келди.
Бундай мужоҳидлар нафақат Қабоилнинг ҳаётига, балки бутун дунёнинг ҳаётига мазмун қўшиб, бемаъно ва мазасиз ҳаётга таъм бағишлаб туради.
Меҳмонлар билан маза қилиб иймонлашиб, ўтган воқеаларни эслаб ҳазил-ҳузул билан қандай кун ўтганини пайқамай қолдим.
Улар узоқроққа бир неча ой кетишини айтишди, холос. Шунда мен улар тоғли минтақадан текисликка қараб йўл олишганини билдим.
Кечасини шу ерда ўтказиб эрталаб яна йўлга отланишди. Мен биродарларимизни кузатар эканман худди уларни шаҳарга эмас, балки жаннатга кузатиб қолаётгандек ҳис қилдим. Машинага чиқишлари билан қайта-қайта, қуюқ-қуюқ қўл қисиб хайрлашдим. Улар менга фақат дуо қилишимни эслатишарди. Кўзим уларни кўриб турганидан хурсанд бўлсада, аммо қалбим йиғлашни бошлаган эди. Лабимда табассум билан тўйиб-тўйиб хайрлашдим.
Бу шерларнинг ҳайбати улар минган "Сарф" русумли машинадан ҳам ҳайбатлироқ эди. Улар шаҳид бўлган биродарларимиз олдига кетаётгани кўнглимдан ўтсада лекин уларга салом айтиб қўйинглар, дея олмадим. Машина чайқалганча секин-аста ҳаракатланиб мендан узоқлашиб борарди.
Улар билан охирги хайрлашувдан кейин хонага кириб бу тупроқдан бўлган уйларни файзга тўлдириб турган нарса ранг ва жиҳозлар эмас, балки мўминлар эканига яна бир бор иймон келтирган ҳолда ғаройиб бир ёлғизликни ҳис қилдим.
Кеча меҳмон бўлиб келишган эди, бугун кетишди. Ҳа, биз ҳаммамиз шунга ўхшаб, дунёга бир кун меҳмон бўлиб, кеча ва кундузни ўтказиб яна сафаримизни давом эттирамиз.
Одамзот ДУНЁ деган меҳмонхонанинг вақтинчалик меҳмонидир. Лекин шу озгина муддатда бу инсонлар ё дунёга ПОДШОҲ бўлиб ёки унга сотилган ҚУЛ бўлиб ўтишади.
Лекин биз ҳам сотилган одамлармиз. Биз ҳаёту мамотимизни Аллоҳга сотиб, дунёни менсимай оёғимиз остига олган ҳақиқий подшоҳлармиз. ИншаАллоҳ.
Раҳмон таоло айтганидек жаннат эвазига жон сотиб, Аллоҳ билан савдолашган мужоҳидлармиз:
إِنَّ اللَّهَ اشْتَرَى مِنَ الْمُؤْمِنِينَ أَنْفُسَهُمْ وَ أَمْوَالَهُمْ بِأَنَّ لَهُمُ الْجَنَّةَ يُقَاتِلُونَ فى سَبِيلِ اللَّهِ فَيَقْتُلُونَ وَ يُقْتَلُونَ وَعْداً عَلَيْهِ حَقًّا فِى التَّوْرَاةِ وَ الإِنْجِيلِ وَ الْقُرْءَانِ وَ مَنْ أَوْفَى بِعَهْدِهِ مِنَ اللَّهِ فَاسْتَبْشِرُوا بِبَيْعِكُمُ الَّذِى بَايَعْتُم بِهِ وَ ذَلِك هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ
"Албатта, Аллоҳ мўминларнинг жонларини ва молларини улардан жаннат баробарига сотиб олди - улар Аллоҳ йўлида жанг қилишиб (кофирларни) ўлдирадилар ва (ўзлари ҳам Аллоҳ учун шаҳид бўлиб) ўлдириладилар. (Бундай мўминларга жаннат берилишига) Аллоҳ Таврот, Инжил ва Қуръонда Ўзининг ҳақ ваъдасини бергандир. Аллоҳдан ҳам аҳдига вафодорроқ ким бор? Бас, (эй мўминлар), қилган бу савдоларингиздан шод бўлингиз. Мана шу ҳақиқий буюк бахтдир."
"Тавба" сураси, 111-оят.
Бу савдо билан шод бўлиш шаҳодатни кутиб турганларга айтилмоқда.
Қисқаси савдо тугаган. Энди фақат дунёдаги насибамизнинг тугашини кутиб – навбатда турибмиз. Дунёда насибаси қолган одам жаннатга кетолмайди! Насибаси тугаган одам дунёда бир дақиқа ҳам қололмайди! Насибаси тугаганнинг эҳтиёт чоралари ҳам, маслаҳат-ҳикматлари ҳам, инсон ва жинлар ҳам олиб қололмайди. Худди насибаси тугамаган одам тегирмондан тирик чиққандек бўмбалар ёғилаётган жойдан ҳам, портлатилган машина ичидан ҳам тирик чиқаверади. Яъни инсонни асбоблар ўлдиролмайди, балки уни Яратган Зотгина ўлдиради:
يَاأَيُّهَا الَّذِينَ ءَامَنُوا لاَ تَكُونُوا كالَّذِينَ كَفَرُوا وَ قَالُوا لإِخْوَانِهِمْ إِذَا ضرَبُوا فى الأَرْضِ أَوْ كانُوا غُزًّى لَّوْ كَانُوا عِنْدَنَا مَا مَاتُوا وَ مَا قُتِلُوا لِيَجْعَلَ اللَّهُ ذَلِكَ حَسْرَةً فِى قُلُوبِهِمْ وَ اللَّهُ يُحْيِي وَ يُمِيتُ وَ اللَّهُ بِمَا تَعْمَلُونَ بَصِيرٌ
"Эй мўминлар, сизлар (тирикчилик учун) дунё кезган ва жангларда ғозий бўлган биродарлари ҳақида: "Агар биз билан бирга қолганларида ўлмаган ва ўлдирилмаган бўлар эдилар", дейдиган кофир ва мунофиқларга ўхшамангиз! (Бу гапларни) Аллоҳ уларнинг дилларида ҳасрату ғам қилиб қўйгани учун айтишади. Ахир тирилтирадиган ҳам, ўлдирадиган ҳам Аллоҳдир! Аллоҳ қилаётган амалларингизни кўриб туради." ("Оли Имрон" сураси, 156-оят.)
Асадуллоҳ Урганчий