Қабоилда нима гап?! 31-сон.
«Жаннат умиди»
28 робиул аввал, 1429 ҳижрий – 5.4.2008 мелодий йил
تَتَجَافَى جُنُوبُهُمْ عَنِ الْمَضَاجِعِ يَدْعُونَ رَبَّهُمْ خَوْفًا وَ طَمَعًا وَ مِمَّا رَزَقْنَاهُمْ يُنْفِقُونَ
"Уларнинг ёнбошлари ўрин-жойларидан йироқ бўлур (яъни, тунларини ибодат билан ўтказишиб, оз ухлайдилар). Улар Парвардигорларига қўрқув ва умидворлик билан дуо-илтижо қилурлар ва Биз уларга ризқ қилиб берган нарсалардан инфоқ-эҳсон қилурлар." ("Сажда" сураси, 16-оят.)
بسم الله الرحمن الرحيم
Бутун оламни ва махлуқотни жуфт қилиб яратган Аллоҳ таолога ҳамду санолар билан заиф ва заифаларнинг мураббийси бўлган Пайғамбаримизга саловату саломлар бўлсин!
Азиз ўқувчи! Мен сизнинг эътиборингизни Қабоилда кечаётган номаълум бир жараён, ғалати тинчлик, сирли танаффус ва вақтни ўтказиш макри билан алдов сиёсатига қаратмоқчи эмасман.
Ёки Ислом шариатини хоҳлаётган Маҳсуд қавмини ер билан яксон қилиб, мукаммал қириб ташлаш мақсадида лаънати Парвез тарафидан кибр ва туғён билан жўнатилиб, охир-оқибат Аллоҳнинг изни билан бир жойга тиқилиб, бир ҳафтада қилмоқчи бўлган ишини икки ойда ҳам бажара олмай қотиб қолган ва жаҳаннам аҳлидан бўлишга шошаётган аскарлар ҳақида ҳам эмас.
Балки "ҳақни йўқотаман", деган қавм билан жиҳод қилиб, ўз нафсига ёқмасада оила бола-чақаларидан олисда, тоғларнинг тепасида душман билан юзма-юз турган, умматнинг дину номусларини ҳимоя қилиб, чўққиларда юрган баҳодирлар ҳақида, деб ўйлаган бўлсангиз керак?
Йўқ! Шояд Ҳаракатимиз ичида кечаётган доимий ўзгаришу инқилоблар, янги-янги буйруқ ва қарорлар ҳақида ёки сафимизга энди келиб қўшилаётган муҳожирлар ҳақида ўқисак керак, деб ўйлагандирсиз.
Бироз хато қилдингиз. Мен бу саҳифани, анча йиллардан бери мужоҳидлар билан бирга бўлиб, улар қилаётган жиҳод ибодатига шерик бўлиб келаётган мўмина ва мужоҳида аёлларга бағишладим. Ҳа, доим унутилиб турадиган, сиёсий майдонда кўп ҳиссаси бўлишига қарамасдан зикр қилинмай, парда орқасида қоладиган, жамиятнинг муҳим хизматчилари ҳисобланмиш муслималарга бағишладим.
Катта-катта илмларни ўқиган ва одамларга ҳидоятдан дарс берадиган мўъминлар ташлаб чиқишга кўзи қиймаган ватанни ва униб ўсган севикли уйини ҳамда яқин ёр- қариндошларини қолдириб бегона юртларда кўча-кўчлар билан овора бўлиб, дини учун турли машаққатларга сабр қилиб ҳижратда яшаётган муҳожираларга атадим.
Хасталик билан кун кечираётган заифаларга атадим.
Ҳижрат диёридаги қўрқув ва камчиликларда бардош бериб эндигина вояга етиб қолган суюкли ўғлини жиҳодга жўнатиб орқасидан йиғлаб дуо қилиб қолаётган қария онахонларимизга ёздим.
Ўғлини шаҳид бўлган хабари келганда Аллоҳдан рози бўлган онага.
Ҳижрат диёрида ягона таянчи ва маҳрами бўлган эрини жиҳоддан келишини кутаётган аёллар учун битдим.
Қурбонликлар сабаб маҳрамсиз қолган беваларга.
Хўжайини, ўғли ё куёви асир бўлиб ёлғиз қолган опа-сингилларга битдим.
"Жиҳодга" деб тақинчоқларини бераётганларга ҳамда душман билан рўбарў турган мужоҳидларга атаб нон ва пишириқлар пишириб жўнатаётган ва шу жумладан фарзандларини мадрасага кузатаётган аёлларга ҳам айтмоқчи бўлган гапим; муборак йўлда кўпроқ бардошли бўлиб, майда-чуйда камчиликларга парво қилмай, олий ниятда, олий жаннатнинг олий мақомини умид қилинглар!
Зеро сафимизда диний савияси баланд бўлмасада дин учун бир оиланинг ўзидан тўрт-беш эркак шаҳид бўлиб уйи ҳувиллаб қолганда ҳам сабр қилаётган фидоийя муҳожираларимиз бор. Биз шулар билан фахрлансак арзийди.
Чунки, биз шу заифаларнинг қурбонликлари сабаб Раҳмон таоло тарафидан нусратланиб келмоқдамиз. Шуларнинг дуолари сабаб, шуларнинг кўз ёшлари сабаб, шуларнинг хасталиклари сабаб, етишмовчиликка шукрлари сабаб, қийинчиликка сабри сабаб, озми-кўпми эҳсонлари сабаб Жамоат ўз оёғида тикка турибди. Душман қаршисида таслим бўлмай тикка турибди. Бошқаларга қўшилиб ётиб қолмай, деб тикка турибди.
Эй Аллоҳим! Сенинг йўлингда кўпгина мусибатларни бошидан ўтказиб, бутун дунёни фасод эгаллаган даврда Сенга бўлган иймони учун ғариба бўлиб қолган заифаларимизни билиб ва билмай қилиб қўйган гуноҳларини кечир! Камчилигини ўчириб яхшиликларини кўпайтириб иймонларини зиёда қил! Бераётган имтиҳонларингни осон қилиб бер! Ўзинг рози бўлган йўлингдан адаштириб, гуноҳлар туфайли бошқа йўлларга йўллаб қўйма! Хафалик кунларни хурсандликка алмаштириб бер! Ҳамда иззат ва каромат йўлида шукр қиладиганларни кўпайтир!
Ҳурматли опа-сингил ва онахонлар! Буюк йўлдаги айрилиқларнинг ажрини ҳис қилинг! Бугунги кунда миллионлаб аёллар мушрика бўлиб, муфсида бўлиб, ҳаёт тизимини издан чиқишига сабаб бўлиб, ўзлари билиб ва билмай жаҳаннамга ўтин бўлишга тайёргарлик кўришмоқда. Зеро, жаҳаннам аҳлининг кўпчилиги аёллардан иборатлигини ҳам эсингиздан чиқарманг. Шояд буюк мақомга эришиб ўз иффатингиз билан покиза ва абадий бўлган, саломатлик ва тинчлик диёри ҳисобланмиш, ғам ва ташвишдан холий, жудолик нималигини билмаган жаннат боғларига қадам боссангиз.
Аллоҳ таоло ваъда қилганидек:
وَعَدَ اللهُ الْمُؤْمِنِينَ وَ الْمُؤْمِنَاتِ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِنْ تَحْتِهَا الأَنْهَارُ خَالِدِينَ فِيهَا وَ مَسَاكِنَ طَيِّبَةً فِي جَنَّاتِ عَدْنٍ وَ رِضْوَانٌ مِنَ اللهِ أَكْبَرُ ذَلِكَ هُوَ الْفَوْزُ الْعَظِيمُ
"Аллоҳ мўмин, мўминаларга остидан дарёлар оқиб турадиган, улар абадий қоладиган жаннатлар ва жаннат боғларидаги покиза масканларни ваъда қилди. Аллоҳнинг розилиги эса ҳамма нарсадан улуғроқдир. Мана шу ҳақиқий буюк бахтдир." ("Тавба" сураси, 72-оят.)
Ҳа! Охиратнинг чексиз неъматлари олдида бизнинг қилаётган захматимиз ҳеч нима бўлмай қолади. Балки хижолатли бўлиб қоламиз. У жаннатларга кириш учун ҳар қанча фидо бўлсак кам албатта. Ҳар қанча машаққат ва жудолик ҳам кам.
Мен сизларга ўзим ўқиб таъсирланган тарихий битиклардан ёзилган, иймонлари учун саодат йўлида сабр қилган мўминалар тўғрисидаги бир лавҳага эътиборингизни қаратмоқчиман. Шу билан бирга ҳижрат қилишга қодир бўла олмай, йиғлаб-йиғлаб кўзидан ёши қуриб қолган, замонамиз Фиръавнлари ҳукумати остида қолган муслималарни ҳам унутманг.
Росулуллоҳ соллаллоҳу алайҳи васаллам айтганларидек:
«Инсонларга шундай бир замон келади унда динини ушловчи гўё қўлида чўғни ушловчига ўхшайди», деган, қўлларида чўғни ушлаб турган опа-сингилларимиз ҳам йўқ эмас.
"Чўғни чангаллаган аёллар"
(қиссалардан бир парча)
Чўғни чангаллаган мўминалардан бири Фиръавн қўл остида яшаётган мана бу солиҳа аёлдир.
Бу аёлнинг эри Фиръавннинг хизматкори бўлади, ўзи эса Фиръавннинг қизига мураббий ва хизматкор бўлади. Аллоҳ таало Ўзининг фазли-карами билан бу икковларига иймон неъматини насиб қилади. Орадан кўп ўтмай Фиръавн эрининг иймондорлигини билиб қолади ва уни ўлдиради. Аёл эса Фиръавн хонадонида қизига соч таровчи бўлиб ишлаб, ўзининг бешта гўдагини, худди қуш болаларига дон бергандек боқиб юради. Бир куни қизнинг сочини тараётган вақтда тўсатдан қўлидан тароқ тушиб кетади ва шу вақт "Бисмиллаҳ" деб юборади. Фиръавннинг қизи: "Аллоҳ деганинг бу менинг отамми?", дейди. Аёл: "Йўқ "Аллоҳ" менинг ҳам, сенинг ҳам ва отангнинг ҳам Роббисидир", дейди. Фиръавннинг қизи бу аёлнинг отасидан бошқа худога сиғинаётганига ҳайрон бўлади. Сўнг отасига буни айтади. Фиръавн унинг қасрида ундан бошқага сиғинаётган кишининг борлигига ҳайрон бўлади.
Бу аёлни ҳузурига чақиртиради. Ва "Роббинг ким?" деб сўрайди. Аёл: «Менинг ҳам, сенинг ҳам Роббимиз Аллоҳ!", деб жавоб қилади. Фиръавн бу аёлдан динидан қайтишини талаб қилади. Аёл бош тортади. Фиръавн уни қамоққа солади, калтаклайди, аёл ҳаргиз ўз динидан қайтмайди. Фиръавн хизматкорларига қозон келтиришга буюради, қозон келтирилади, унга ёғ қуюлиб, қиздирилади ҳатто қайнайди, сўнг бу аёлни қозон ёнига олиб келинади, аёл бу азобни кўргач: «Бу битта жон бир зумда чиқади-да Аллоҳ таалога йўлиқади», деган ишончни ўзида ҳосил қилади. Шунда Фиръавн бу аёлга ўзи қийналиб боқаётган бешта боласи, ҳамма нарсадан афзаллигини билади, аёлга азобни янада зиёда қилиш мақсадида бу бешта гўдагини олиб келишга буюради. Болалар олиб келинади, улар нима бўлаётганига ва қаёққа олиниб кетилаётганига ҳайрон бўлишади. Оналарини кўришгач, йиғлаган ҳолларида осилиб оладилар, она бечора эса уларни ўпиб, ҳидлаш учун уларга энгашади-да, кичкинасини кўтариб олиб эмиза бошлайди. Фиръавн бу ҳолатни кўргач, каттасини қайнаётган қозон олдига олиб келишга буюради. Фиръавн аскарлари болани онаси ёнидан тортиб олиб, қозон томон судрай бошлайдилар, бола бечора онасига қараб ёрдам сўраб йиғлайди, аскарлардан раҳм-шафқат қилишларини сўрайди, Фиръавнга ялиниб-ёлворади, лекин бу бадбахтлардан садо чиқмагач, қочишга ҳаракат қилади. Укалари эса орқасидан югуришиб, аскарларни қўлларига уришиб қичқиришади. Аскарлар уларни юзларига уриб, итариб юборадилар, бу вақт онаизор боласига қараб йиғлаб видолашишдан бошқа иложи қолмайди. Бир оздан сўнг бола қайнаб турган қозонга ташланади, она йиғлайди укалари эса кичкина қўллари билан кўзларини тўсадилар. Қозонга тушган боланинг гўштлари нозик жисмидан ажрай бошлайди ва оппоқ суяклари қайнаётган ёғ устига сизиб чиқади. Фиръавн аёлга қараб, динидан қайтишни талаб қилади. Аёл бош тортади. Фиръавннинг ғазаби янада ортади. Иккинчи боласини ҳам ташлашга буюради. Аскарлар иккинчи болани ҳам оналари бағридан юлиб оладилар. Бола йиғлайди, онасидан ёрдам сўрайди, кўп ўтмай бу бола ҳам қайнаётган қозонга ташланади. Она бечорани эса йиғлаб туришдан бошқа иложи қолмайди. Ҳатто унинг ҳам суяклари худди акасиники каби гўштларидан ажраб, акасининг суяклари билан аралашади. Она ўз динида ҳамон мустаҳкам туради. Кўп ўтмай Роббисига йўлиқишига бўлган ишончи сўнмаган эди. Сўнг Фиръавн учинчи боласини ҳам олиб келишга буюради. Бола онасидан тортиб олиниб қайнаётган қозонга яқинлаштирилади. Орадан кўп ўтмай у ҳам қозонга ташланади ва акаларига нима бўлган бўлса унга ҳам шу нарса бўлади. Она динида ҳамон собит туради. Фиръавн тўртинчи боласини ташлашга буюради. Аскарлар уни ҳам онасидан тортиб олишга ҳаракат қилишади, бола онасининг кўйлагига осилиб олади. Аскарлар болани тортишган пайт бола онасининг оёқларига осилиб олади, боланинг кўз ёшлари онасининг оёқларига оқар эди, бола онасига қараб, кичик укасини ёнига кўтариб олишини сўрайди, она эса боласидан ажраб қолишидан олдин видолашиб қолиш учун уни бағрига босиб, ўпиб ҳидлай бошлайди, аскарлар уларни орасини ажратадилар, онанинг қўлидан болани тортиб оладилар, бола тушунарсиз сўзлар билан ялина бошлайди, қани энди бу бадбахтларда раҳм-шафқатдан асар бўлса, бир оздан кейин бу бола ҳам қайнаётган қозондан жой олади, қичқираётган овоз ўчади, она гўштнинг ҳидини сезади, бу оппоқ суяклар қайнаётган ёғда айланаётганини кўради ва биладики болалари бошқа ҳовлига кўчган эди. Онаизор, болаларидан ажраганига эзилар, ҳар сафар уларга ўз кўкрагидан сут берганини ва кечалари бедор бўлганини эслаб, ич-ичидан эзилар эди. Қанча кечаларни бу болаларининг сочларини ўйнаб, эркалаш билан ўтказган. Шу вақт аёл ўз ҳиссиётлари устидан ғолиб келиб ўзини ўнглаб олади. Аскарлар унга келишади-да бешинчи боласини ҳам тортиб олишади, улар болани тортиб олишган пайтда бола эмаётган эди, бола қичқиради ортидан она ҳам йиғлайди, бу лаҳзада Аллоҳ таало бу аёлнинг хорланганини ва болаларидан ажраб эзилганини кўргач, гўдакка тил ато этади. Бола: «Эй она сабр қил сен ҳақсан» дейди. Бола қозонга ташланади ва унинг ҳам овози ўчади, ҳолбуки ҳали болани оғзидан сути кетмаган эди...
Жаннат умидида Раҳмоннинг розилигига эришаётган мўминаларга сабр ва саломатлик тилаймиз!
Асадуллоҳ Урганчий